Isim [erebche] haya qilish.

Rewish [erebche] «yéziq tili» hazir, mushu peytte, eyni waqitta: oqutquchilar oqughuchilargha elhal bar bolghan bilimni nezerde tutqan halda janliq, qiziqarliq qilip sözlishi kérek.

Baghluchi [erebche] «yéziq tili» omumen qilip éytqanda, yighip éytqanda, qisqisi, omumen dégen menide qisturma söz rolida kélidu: elhasil, ölkimizning iqtisadining kötürülüshi bilen xelq turmushi kündin-künge yaxshilinip kétip baridu.

Isim [elip+may] ösümlük méyining bir xili. Sanaette sirning xam eshyasi.

Isim [el+yatqu] el ayighi bésiqqan, el yatidighan waqit: biz elyatquda sheherge yétip kelduq.

Isim [el+neghme] yerlik alahidilikke hem omumluqqa ige bolghan, bir yürüshlük neghme yaki neghmiler yighindisi.

Isim. Elneghme qilish herikiti, paaliyiti: u sayimaxun orunlighan xoten senimi bilen «chebiyat muqami» senimining notisini sélishturup, senem neghme shekillirining elneghmilik asasi birdek ikenlikini, bir menbedin tüsleshtürülgenlikini körsitip ötken.

Isim. Elneghme bilen shughullinish ishi, kespi: qeshqer, kucha, ghulja kochilirida, samawar-chayxanilarda elneghmichilik qilidighan kembeghel sazendiler daim muqam chélish bilen kün kechürgen.

Isim. Neghme qilish ishi bilen shughullinidighan adem; neghmikesh: namaz bamdattin kéyin ishiktin birinchi bolup elneghmichiler kirip keldi.

Munasiwiti intayin yéqin, apaq-chapaq, ichqoyun-tashqoyun, hemnepes: bu janijan menpeet nemet bilen sayimni bir yaqidin bash chiqiridighan elmesh-chelmeshlerge aylanduruwetkenidi.

Isim [erebche] intayin qedim zaman, eng burunqi waqit: bu bizning millitimiz ichide elmisaqtin tartip bar adet.

Ishning yoli, épi-jépi; shert-sharaiti: biz téxiche bu ishning elmi-telmini bilip bolalmiduq.