Isim «qanunchiliq» sot mehkimiliri teripidin jinayi jawabkarliqqa tartilghan shexs.

«Eyiblimek» péilining ömlük derijisi: méni bezi kishiler » sende öz kespingge bolghan muhebbet kem » dep eyiblishidu.

Péil ①eyiblik dep tonumaq: ularni kim xatirileydu ? Héchkim ! Hetta ularni mushu qismetke muptila qilghanlarmu xatirilimeydu, belki tillaydu, eyibleydu. ②Tenqid qilmaq: bir yildin béri metya qeyserning eyibleshliridin xéli qutulup qalghanidi.

Isim «qanunchiliq» döletke wakaliten sot mehkimiside jinayi ish yüzisidin eyiblesh pikrini quwwetleydighan shexs.

Süpet. Eyibi bar, eyib dep qarilidighan ishni qilghan; jawabkar: zeytunixan bu ishta özining eyiblik ikenlikini bilip, ün chiqarmastin jimla olturdi.

Isim. Xataliq we jinayetliridin, hésab bérishi kérek bolghan mesuliyet; jawabkarliq.

Isim [erebche+parsche] xataliq ötküzüp jinayet sadir qilghan, qanun aldida eyiblengen kishi; gunahkar, jawabkar: esqer shoxluq qilip bikardin-bikar eyibkar bolup qaldi.

Isim. Eyibsiz halet, eyibsiz xususiyet.

Süpet ①eyibi yoq, gunahsiz: eyibsiz dostni izdigen dostsiz qalar (maqal). ②Jismaniy jehettin saghlam, nuqsansiz: yalqun her jehettin kishilerni özige jelp qilarliq derijide eyibsiz yigit boldi.

Isim. Eyiblinish haliti, eyiblinish ishi; jawabkarliq.

[Erebche+parsche] ①isim. Eyibi, nuqsani bar, eyiblengüchi, gunahkar shexs: saqchi eyibdarni sot meydanigha élip bardi. ②Süpet. Jismaniy jehettin birer kemchilik, nuqsani, illiti bolghan, eyibnaq, eyiblik: eyibdar bala.

Isim [erebche] ①qaide-yosungha, tertip-intizamgha, edeb-exlaqqa xilap ish; kemchilik, sewenlik: bilmeslik eyib emes. Tirishmasliq eyib (maqal).＊Özining eyibi özige körünmes, közining eyibi közige körünmes (maqal). ②Kishi uyilidighan, nomus qilidighan, xijalet tartidighan xata heriket; nachar qiliq, bolmighur adet: siz dersiz, yigitke yash tökmek eyib, bilimen nomusi köz yash yigitning, ésimde atammu éytqan ölümge razi bol we emma tökme köz yéshing! ③Nuqsan, qusur, illet, jismaniy kemtüklük: ghémi yoq insan bolmas, eyibi yoq haywan bolmas (maqal).