ئىسىم. ①[ئەرەبچە] ئىسىم. باشقا كەلگەن ئاپەت؛ پالاكەت؛ خەۋپ-خەتەر: ئۆزۈم تاپقان بالاغا، نەگە باراي داۋاغا (ماقال). ②ئاپەت، خەۋپنىڭ سەۋەبى؛ ئىللىتى: بىر بالاسى بولمىسا، قۇيرۇق ياتامدۇ تاشتا (ماقال). ③سۈپەت. قولىدىن ھەممە ئىش كېلىدىغان؛ ئۇستا، چېۋەر، ماھىر: قاسىم دوستىنىڭ دولىسىغا قېقىپ تۇرۇپ:-سۆزگە بالا نېمە ئىكەنسەن،-دەپ ماختاپ قويدى. ④ئىسىم. ناھايىتىزور، ھېچ نەرسە كار قىلمايدىغان نەرسە. ⑤[پارسچە] <بىناكارلىق> ئۆينىڭ ئۈستىنى يېپىشتا سىنجى ياغاچ ئۈستىگە توغرىسىغا قويۇلىدىغان ۋە ئۈستىگە ۋاسا ئورنىتىلىدىغان ياغاچ؛ جەگە.