Исим [әрәбчә] ①дәсләпки, аввалқи, һәқиқий һаләт, негиз: сизниң кесилиңизгә зупа шәрбити мәнпәәт қилиду, буни тәййарлашқа зупаниң әслиси болса наһайити йахши. ②Келип чиқиш, нәсәб: чирайиңға қарисам, хели имани бар мусулманниң балисидәк қилисән, сениң әслзатиң адәттики адәмләрдин әмәс. ③Аввалқи нусха: тәрҗиман болған киши һәм әслигә садиқ болуши вә иҗадий тәрҗимә қилиши лазим.

Пеил. Чоңқур нәпәс елиш билән ихтийарсиз керилип ағзини йоған ачмақ: у супида путини мингәштүрүп, алиқини билән еңикини тирәп әсниди.

Рәвиш. Әсәбийләрдәк, әсәбий кишиләргә хас йосунда: улар хушал болғанда әсәбийләрчә варқирап кетиду.

Исим. Қәбиһлик, йавузлуқ: уларниң қилмишлири тазиму әшәддийлик һесаблиниду.

Әқил-парасити бар, әқил-парасәткә игә болған: бу падишаһ өзини дунйада мениңдәк әқил-парасәтлик вә сөзмән адәм йоқ, дәп ойлайдикән.

«Әктүрмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Сүпәт. Әксийәтчигә хас, әксийәтчигә майил: кона җәмийәтниң вә әксийәтчил әдәп-қаидиниң зийанкәшликигә учраш җәһәттә у бизгә охшап кетиду, бирақ башқа җәһәтләрдә задила охшимайду.

Пеил [елип+кәлмәк] башлап, көтүрүп, елип кәлмәк: шу учришиштин кейин айалим уни балилири билән қошуп икки қетим өйгә чақирипму әкәлди.

Исим [әгиз+от] «ботаника» чинигүл аилисидики бир йиллиқ, кичик, саман ғоллуқ өсүмлүк. У далида өсидиған от-чөп болуп, дора орнидиму ишлитилиду.

Әл-ағинидарчилиқ.

Исим. Әлчи болуш иши, вәзиписи: рәна: обдан апа. Әтиликкә аблиз тағам әлчиликкә кәлмәкчи, сиз мақул болуң җуму!, -Дәп аписини қучақлиди.

«Әлләй» сөзиниң тәкрарлиниши.