Өткән өмүр – аққан су. Өткән иш салават. Өч көргәнни оттуз қетим көрүпту. Өчкиниң очуқ турса һеч гәп йоқ, қойниң ечилип қалса һойт – һойт. Өз өйүмниң бошлуқи, пут – қолумниң хошлуқи. Өз елиңниң ненини йә, кечә – күндүз ғемини йә. Өзгигә өлүм тилигичә, өзүңгә өмүр тилә. Өзүң қиңғир болсаңму, гепиң түз болсун. Өзүң үчүн күләрсән, йуртуң үчүн өләрсән. Өзүңгә йахшилиқ тилисәң, кишигә йаманлиқ қилма. Өзүңгә йақмиғанни кишигә таңма. Өзүңни бил, өзгини қой. Өзүңни чағла, белиңни бағла. Өзүңни хар қилғучә, күчүңни хар қил. Өзүңни әр чағлисаң, өзгини шир чағла. Өзүңниң кимликини билмәкчи болсаң, кишиниң қизиға әлчи әвәтип көр. Өзүм тапқан балаға, нәгә барай даваға. Өзүмни чағлимай шилтиң етиптимән, паласқа йөгинип һәптә йетиптимән. Өзи болалмайду, болғанни көрәлмәйду. Өзи тойсиму көзи тоймас. Өзини сориған йурт сорар. Өзиниң путиға өзи кәкә чепипту. Өзиниң өзигә, тописи көзигә. Өкүзниң бешиға кәлгән күн мозайниң бешиғиму келиду. Өгәнгән хуй өлгүчә қалмас. Өгәй аниниң қушлиғинидин өз аниниң муштлиғини йахши. Өлгәндин кийин йиғлиғучә, өлмәстин бурун...
Давамини оқуң!