Җ

Мақал-Тәмсилләр (Җ)

Җапа чәкмигән вапаниң қәдрини билмәс. Җапа чәкмәй һалавәт йоқ. Җаңгал арқисидики көрүнәр, бурун астидики көрүнмәс. Җаңгалда һаңриған ешәк шәһәрдә һаңрийалмас. Җан бар йәрдә қаза бар. Җан баққан батур. Җан болса җаһан, аш болса қазан. Җан билән киргән хуй, қан билән чиқиду. Җан чиққандин кийин йасинниң нимә керики? Җан чиқмиғучә хуй чиқмас. Җан достуң җенидин кечәр, мал достуң мелидин кәчмәс. Җан күндә чечәкләмду, қоғун күндә хәмәкләмду. Җандин кәчмигүчә җананға йәткили болмас. Җанни асрисаң, вақитни тут. Җаһан саңа бақмиса, сән җаһанға бақ. Җаһан ушшуқниң. Җаһанда миң киши, көңүлдә бир киши. Җаһил өз бешини йәр. Җенидин тойған җаһанға сиғмас. Җидәлни башлиған лапчи, уссулни башлиған дапчи. Җиқ гәп ешәккә йүк. Җилә қилсаң мүшүкму чишләйду. Җим олтурсаң мөң дәйду, игиз олтурсаң дөң дәйду. Җимғурниң чиши қолтуқида. Җимғурниң һөнири ичидә. Җиндин қечип алвастиға учрапту. Җинниң қәсти шаптолда. Җәңдә өлсә бир киши, из басиду...

Давамини оқуң!

Җалалидин Бәһрам

Җалалидин Бәһрам

Җалалидин Бәһрам 1942-йили 8-айниң 16-күни Уйғур дийариниң ғулҗа шәһридә һөнәрвән (тиккүчи) аилисидә дунйаға кәлгән. Униң атиси бәһрам әпәнди уста һүнәрвән болупла қалмай, бәлки или нахшилирини һәқдадиға йәткүзүп ейтидиған хәлқ нахшичиси һәм рәссам иди. У мәрипәтпәрвәр адәм болуп, хуш-пеиллиқ вә чақчақчилиқ билән алаһидә көзгә ташлинип туратти. У зерәк һәм тетик чоң болуватқан оғлиға хәлқ -чөчәклири вә дастанлирини чоңқур һессийат билән сөзләп берәтти. Шундақла униңға һәрхил рәсимләрни көрситип, рәссамлиқниң сеһри-күчини тәрипләйтти. Шуңа, Җалалидин Бәһрам: «мениң йумран қәлбимгә әдәбийат-сәнәт уруқлирини чечип, рәссамлиқ вә әдәбийат бихлирини йетиштүргән атамни һәр даим мәмнунийәт билән әсләймән…» дәйду.

Оқуш вә хзмәт һайати
Җалалидин Бәһрам 1950-йилдин 1954-йилғичә ғулҗа шәһиридики «рошән» башланғуч мәктипидә, 1954-йилдин 1957-йилғичә или оттура мәктипидә оқуған. Рәсим куржуки, әдәбийат...

Давамини оқуң!