Исим [парсчә+әрәбчә+п] «ботаника» қоғунниң бир түри. Бу хил қоғунниң пости талалиқ, ети қелин, сулуқ һәм наһайити татлиқ болиду.

Пеил. Биқиниға урмақ, ноқумақ; девитмәк: у атни биқиндап, йүрүшни тезләтти.

Сүпәт [парсчә] «йезиқ тили» гумансиз, ишәнчлик: бигуман алғанидим татлиқ меғиз, аридин қалди чиқип аччиқ меғиз.

Гаһида билип, гаһида билмәй; әһвал ениқ болмай туруп: һазир һәммимиз билип-билмәй қилған йаман ишлиримизға това қилдуқ.

Сүпәт. Билинидиған, сезилидиған; пәрқ әткили болидиған, пәрқлиқ: шу күни чүштин кейин һава билинәрлик совуди.

Сүпәт [парсчә, әрәбчә] «йезиқ тили» мас әмәс, мас болмиған.

Исим [әрәбчә] бина, өй-имарәтләрни селиш билән шуғулланғучи, мәхсус қурулуш устиси.

Сүпәт [парсчә, әрәбчә] нәпсиз, пайдисиз: килитсиз қулуп әмәс шеир ачқили болмайдиған, һәм әмәс сирлиқ тепишмақ тапқили болмайдиған. Гәр ашундақ болса у тәң ичи бош лай топ билән, немә һәддиң у бинәпни әлгә совғам дәйдиған.

Исим. Һайасизлиқ.

Сүпәт [парсчә, әрәбчә] вапасиз: бивапа йар.

Сүпәт. Алайғақ, һомайғақ; алайған, һомайған: у худүкчан, бөҗәйгәк көзлири билән йәр астидин қарап қойуп, дүмчийип орнида туратти.

[Әрәбчә] ①сүпәт. Пахтидин ишләнгән: бөз йип. Бөз тағар. ②Исим. Қол дукинида пахта йипидин тоқулған рәхт, мата: бөзчи бөз тоқуйдиған мокисини чашқанға бир атқаникән, чашқан өлүп қапту.