Исим. Бирәр нәрсә тоғрисида берилгән чүшәндүрүш, қошумчә изаһ; әскәртмә: мәнсур турсун тоғрисида әкбәргә бәзи әскәртишләрни бәрди.

Сүпәт [әрәбчә] дәсләпки, әслидики, баштики: әслий нусха. Улар әслий пилан бойичә сизни бәш йил зәрбидарлиқ билән тәрбийиләп бақмақчи икән.

Әсваб вә җабдуқ, шу әсваб вә җабдуқ даирисидики нәрсиләр: улар үч ака-ука әсваб-җабдуқлирини елип, үч ай йол йүрүпту.

Исим [әрәбчә] «йезиқ тили» шеир; шеирлар: һәр кечә-күндүз йарни күтимән, йарға мунасип әшар пүтимән.

Исим. Әқил ишлитишни билиш хусусийити, алаһидилик: һессийлиқ билән әқлийлик сүпәт җәһәттин пәрқлиниду.

Сүпәт ①әқли бар, каллиси ишләйдиған, өткүр, һошйар, зерәк: әқиллиқ өзини әйибләр, надан достини. Әйибләр (мақал). ②Әқил билән вуҗудқа кәлгән, билимлик икәнликини көрситидиған: мана бу әқиллиқ гәп, таза тоғра ейттиң.

Исим. Әксилинқилаб тәрәпдари йаки қатнашчиси.

«Әкирмәк «пеилиниң өмлүк дәриҗиси: хизмәтдашлири униң өй көчүшигә һәмкарлишип нәрсә-керәклирини өйигичә әкиришти.

Исим. Әгри һаләт, әгри шәкил: сили айал туруқлуқ тоғра билән әгриликни билгән йәрдә, мән әлвәттә билимән-дә.

Бағлиғучи [парсчә] шәрт беқинди җүмлиниң бешида келип «са, сә» вә башқа шәрт қошумчилири билдүргән мәнини күчәйтип келиду: әгәр сән кәлмигән болсаң, бу чатақ үзүлмәйтти.

Сүпәт. Асасий пәнләрниң һәммисидә әла нәтиҗигә еришкән, әла оқуған: әлачи оқуғучи.

Исим. Әлгәк йасайдиған вә сатидиған киши.