Пеил ①чоң көрмәк, һөрмәтлимәк, әтивар көрмәк: турдиахун ака хәлқ үчүн өчмәс төһпә йаратқан болғач, кишиләр уни әтиварлайтти. ②Асримақ, қәдирлимәк, қиммәтлик дәп билмәк: улар атиси бәргән бу байлиқни наһайити әтиварлапту. ③Әзиз көрмәк, әзизлимәк, арзулимақ: әр-хотун иккийлән бу арзулуқ балисини җенидинму бәк әтиварлайдикән.

Сүпәт. Әҗри йоқ, әҗир, әмгәк сиңдүрүлмигән, меһнәтсиз, әмгәксиз: һалал тәрдин тизип үнчә вәтәнни қилмисаң гүлшән, келәрму өз-өзидин у, әҗирсиз бир ишарәткә.

Исим [әрәбчә] кишиниң һайати ахирлашқан пәйт, өлүм, қаза: әҗәл йәтмәй җан чиқмас, бехил байдин нан чиқмас(мақал).

Сүпәт. Йахши тәрбийә көргән, әхлақи йахши, әдәплик: әхлақлиқ оқуғучи.

Исим [әрәбчә] йәрлик усул билән шекәр қийамиға дора-дәрман арилаштуруп йасилидиған бир хил татлиқ йемәклик.

Исим. Әдәбийат кәспи билән шуғулланғучи, әдәбийатшунас.

«Әдимәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: аппаратларниң келәңсиз болуп кетиши, өз нөвитидә муқәррәр һалда бйурократлиқни әдитип қойиду.

Әрз вә дад: әбу сабир падишаһ болуп хәлқниң әрз-дадлирини адил сорапту.

Исим [әрәбчә] «йезиқ тили» ①мәйдан, сәһнә. ②Ғовға, алитопилаң; қийамәт: йамул ичи бир әрсат, шәһәрниң қазикаланлири амбалдин һәбибулла муптиһаҗиниң бир қошуқ қенини тилиди.

①Сүпәт. Һәрқандақ чәклимигә учримайдиған, чәклимидин халий; азадә, бималал, хатирҗәм, арамхуда: әркин һайат. Әркинтурмуш. Әркин риқабәт. ②Рәвиш. Әрки, һоқуқи өз қолида болған, азад: өзини әркин тутмақ. ③Әрләрниң исми.

Әркәк чивин көрмигән.

Исим. Диалект. Әпсун, сеһир.