Исим [инглизчә] йипәктин тоқулидиған теги қелин, йүзигә һәр хил гүл нусхилири чүшүрүлгән, гүли парқирақ бир хил рәхт, рәңги һәр хил болиду.

Рәвиш. <يېزىق تىلى> Әйләп, әйләш билән: тәпәккур әйлибан әҗдадлирим пүткән шу тарихни, дедим: «зүлмәткә миң ләнәт!» Толуп қудрәткә-дәрманға.

Сүпәт ①әйнула дәрихи бар, әйнула дәрихи өстүрүлгән: әйнулилиқ бағ. ②Исим. Әйнула дәрихи өстүрүлгән йәр, мәйдан, бағ.

Исим. Әйиблиниш һалити, әйиблиниш иши; җавабкарлиқ.

①Исим. Соғуқ миҗәз, соғуқлуқ: бу балиниң әңгизи ешип қалған охшайду. ②Сүпәт. Көчмә мәнилик сөз. Териккәк; йиғлаңғу: бу бала бәк әңгиз бала бопту.

Исим [әрәбчә] <يېزىق تىلى> Бәрпа, бина: әһйа қилмақ.

Әврә вә чәврә, адәмниң үчинчи, төтинчи пушти; әвлади: җалалидин бовайниң тоқсандин артуқ әврә-чәвриси бар.

Әвлийа вә пәйғәмбәрләр:-әвлийа-әнбийаларниң роһиға атап маңа әллик тәңгә сәдиқә берисән, -дәпту һелиқи киши.

Исим [әрәбчә] <يېزىق تىلى> Әрәб һәрплиридин түзүлгән вә һәр қайси һәрпниң сан қиммитини әстә сақлаш үчүн ойлап чиқирилған сәккиз сөзниң биринчиси. Бу сәккиз сөз «әбҗәт, һәввәз, һуттий, кәләмән, сәуфәс, қәрәшәт, сәххәз, зәзәғ» ларни өз ичигә алиду.

«Әбәдийләшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

«Әпсаниләштүрмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси: йаш балиларниң әпсаниләштүрүлгән нәрсиләрни оқушиму анчә мувапиқ әмәс.

Исим [парсчә] җаду, сеһир қилиш мәқситидә оқулидиған һәр хил дуа: у бу йәрдин бираз топа елип киши чүшәнмәйдиған әпсунларни оқуди.