Әййуһәннас

Им [әрәбчә] «йезиқ тили»①көпчиликкә, топланған, җәм болған халайиққа қарита қилинидиған хитаб, нида; әй халайиқ, әй адәмләр: моллазәйдин йәнә җакарлап мундақ деди:-әййуһәннас-ишитиңлар амухас, гунаһ рийа болсиму, җаза дегән раст. ②Көчмә мәнилик сөз. Һайаҗан, қайғу, ғәзәп вә азаблиниш туйғулирини ипадиләйдиған дад-пәрйад, шавқун-сүрән, күчлүк аваз: кәйнимгә бурулуп қаридим, әййуһәннас, тамниң төшүклиридин йоған-йоған йиланлар башлирини чиқирип, кушулдишип турмамду, бәдәнлирим шүркүнүп кәтти.