Исим. Диалект сөз. Аш-паш, аш-озуқ.

Алмаш [аву+шу] сөзлигүчи ишарәт қилған йирақтики шәйини ипадиләйду йаки айрип көрситиду: ашу көрүнүп турған бизниң йеза.

Исим. Аллаға, бирәр кишигә йаки нәрсигә болған чоңқур муһәббәт, интайин амрақлиқ: ашиқлиқ асан, җудалиқ тәс (мақал). ＊Дилмурадниң зерәклики, өгиниш, издинишкә ашиқлиқи мени униңға хелила йеқинлаштурғаниди.

Рәвиш [әрәбчә+парсчә] ашиқларға охшаш, ашиқлардәк, ашиқларчә: кенизәк бу ашиқанә нахшисини ейтип болуши биләнла әли ибни бәккар «аһ» уруп йиғлапту.

Бир-бирини сөйгән, бир-бирини йахши көргән (йигит билән қиз, әр билән айал): шаһзадә вә пәризат бирбири билән һәқиқий ашиқ-мәшуқ болушупту.

Исим [әрәбчә] ①биравни интайин йахши көрүп униңға хуштар болуп қалған, муһәббәт қойған киши: ашиққа бағдат йирақ әмәс (мақал). ②Көчмә мәнидики сөз. Бирәр нәрсини йахши көрүп қалған, униңға берилгән киши: гүлгә ашиқ болғиним үчүн, гүл теридим көңлүм беғиға. Вуҗуудумни әйлидим тупрақ, томурумни четип шехиға. ③Тәрки дунйа һалда барлиқини худаға беғишлиған, көпинчә ибадәтханиларда йетип-қопидиған, чач-сақаллири өстүрүлгән киши, дәрвиш

Сүпәт [парсчә] «йезиқ тили» мәптун болуп қалған, әс һошидин адашқан ашиқ, шәйда; пәришан: саңа ашиптә болдум бир көрүп һәм әқилдин аздим, муһәббәттин хәвәрсизләр «сараң!» Дәп ейтмиди бикар.

Сүпәт. Ашниси, ойниши бар, ашна тутқан.

Сүпәт ①дост, йар-бурадири йоқ, дост, йар-бурадәр тутмиған. ②Адиши, ойниши йоқ, ашна тутмиған.

Исим. Ашна ойнаш, ашинилиқ мунасивәт.

Исим [парсчә] ①дост, йар-бурадәр; тонушбилиш: мән у күнләрни китабни йар, тәтқиқатни ашна тутуп өткүзмигән болсам, бир минутму йашийалмиған болаттим. ②Адиши, ойниши: ашнаңға ишинип әрсиз қалма (мақал).

Исим [аш+манта] дәмләштин бурун үстигә манта тизип, манта билән биргә дәмләп пишурулидиған полу; үстигә петир манта бесилған полу.