Исим [парсчә] җаду, сеһир қилиш мәқситидә оқулидиған һәр хил дуа: у бу йәрдин бираз топа елип киши чүшәнмәйдиған әпсунларни оқуди.

«Әпләштүрмәк» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Исим ①адәм вә һайванларниң гөши: әт қонмақ. Әт тутмақ. ②Бәзи мевиләрниң гөш қисми: ети чүрүк қоғун. ③Көчмә мәнилик сөз. Йәрниң үстүнки қәвитидики мунбәт, һосуллуқ қисми: әт топа.

Сүпәт. Бәдинигә түк чиқмиған, әт көрүнүшидики, қизил әт: әтлимә бачка. Әтлимә гөш.

Рәвиш. Әтигәндила, сәһәрдила: улар әтигәнләп йүрүп кәтти.

Әтә йаки өгүн; пат арида, йеқин арида: һазир күнму хели иссип қалди, әтә-өгүн териқчилиқ башлиниду.

Исим. «Йезиқ тили» адәмниң йүз-көз вә бәдәнлиридә һасил болидиған қоруқ вә сизиқлар: шундиму пәсәймәй ишәнч йалқунуң, ишләпсән, күн вә түн унтуп өзүңни, оруқлап кетипсән җапалиқ ишта, қаплапту көп йеңи әҗин йүзүңни.

«Әчүшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

Исим. Әхләт йиғиш, әхләт тошуш, тазилаш иши билән шуғулланғучи киши.

Сүпәт [әрәбчә] җанлиқ тил. Әң төвән, әң төвән дәриҗилик, әқәллийси, аддийси: бирәр йеңи иш қилмақчи икәнмиз, чоқум униңға мәлум иқтисад кетиду. Әднаси, қушқач тутуш үчүнму бир сиқим териқ болмиса болмайду.

Исим «әдәбийат» әдәбийат тарихи, әдәбийат нәзәрийиси вә әдәбий тәнқид қатарлиқ әдәбийатниң тәрәққийат қанунийитигә даир мәсилиләрни тәтқиқ қилидиған пән.

Исим ①әркәк җинсқа мәнсуп киши; әркәк: әр киши. Әр хәқ. Бир сөз билән әр өлмәс (мақал). ②Хотун киши билән никаһ әһдидә болған әр киши (өз хотуниға нисбәтән): балаң өлсә әргә бақ, ериң өлсә йәргә бақ (мақал). Әр қәйәрдә болса, хотун шу йәрдә (мақал). ③Мәрд йигит, алийҗанаб, җәсур киши: әл бар йәрдә әр бар (мақал).