Алла 0 126 1. Исим [әрәбчә] <дин> худа, тәңри, пәрвәрдигар:-алла, өзүң бар, -дәп аста орнидин турди бовай. 2. Имлиқ сөз. Һәйранлиқ, пушайман вә ениқсизлиқни билдүриду: алла! Йаман болди.