1. Исим ①балилиқ йаки балиси бар әр киши: өз ата. Өгәй ата.＊Атиси аталмиған қоңғузни, балиси етипту тоңгузни (мақал).＊Ата болмай ата қәдрини билмәс (мақал). ②Йеши чоң кишиләрни һөрмәтләш үчүн ишлитилиду: атилар сөзи-әқилниң көзи (мақал) .③Көчмә. Бирәр иш-һәрикәтни башлап бәргән, униңға асас салған йаки шу иш-һәрикәтни башқуридиған һөрмәтлик киши: лоқман-диний ривайәтләрдә тебабәтниң биринчи атиси, дәриҗидин ташқири маһир һөкүма дәп қарилатти.
2. Исим [әрәбчә] «қилмақ» пеили билән келип «несип қилмақ, бәхш әтмәк, инам қилмақ, бәрмәк» дегән мәниләрни билдүриду: бәңвашлиқимниң ахирида маңа ата қилған йүрикимни зидә қилғучи һәдийиләрни көрүп, өткән һайатимға өкүнүшкә башлидим.
