Исим ①бәндиләр қилишқа тегишлик мәҗбурийәт, иш-һәрикәт: худаға һалаллиқ билән атмиш йил бәндичилик қилдим. ②Иқтидарсизлиқ, моһтаҗлиқ: пеқир бәндичиликтә өзлириниң һузуриға уқушмай кирип қелиптимән.

Исим [хәнзучә] орундуқ.

Исим [парсчә] ①«дин» диний етиқад бойичә худаға ишәнгән вә өз ихтийари һәм тәқдири худаниң илкидә болған адәм, худаниң қули: ағиниләр, худайим бәндәмни кәч қойсам қойармән, ач қоймасмән дәптикән, қандақла болмисун қоналғуға келивалдуқ. ②(Җанлиқларға нисбәтән) адәм, киши: мөмин бәндә. ③Көчмә мәнидики сөз. Мәстанә, ашиқ: китаб бәндиси.

Исим [парсчә] ①сода базарлиридики кочиларниң кесишкән доқмуши. ②Йол үстидики ачал вә қоналғу орунлашқан җай: улар параңлишип, ача йолниң бәндиригә келип қалди.

Исим [пеил] ①коча-рәстиләрдики сода-тиҗарәт орунлири. ②Йол үстидики өтәң-қоналғулар җайлашқан ачал.

Исим [хәнзучә] мәлум бир вәзипини орундаш үчүн қурулған тәшкил: рәһбәрлик бәнзә.

Исим [әрәбчә] вәдә берип әл болуш, тәвәликигә өтүш: бәйитини қобул қилмақ. Бәйәт қилмақ.

Исим [әрәбчә] «алланиң өйи» дегән мәнидә болуп, мәккә ислам дининиң мәркизигә айланғандин кейин кәбигә берилгән нам, йәни кәбә.

Исим [әрәбчә] «йезиқ тили» дөләт хәзиниси, хәзинә.

Исим [әрәбчә] ①сөз мәниси «муқәддәс өй» болуп, қуддус (ерусалим) шәһириму шу нам билән аталған. ②Мусулманларниң қуддус шәһиридики мәшһур мәсчити, йәни ақса мәсчити.

Исим «тарих» хан тәрипидин гуңға избасар қилип бекитилгән әмәл вә шу әмәлгә тәйинләнгән киши. У ваң болған мәзгилләрдиму орда ишиға қатнишиду.

Исим «ирқ» мушу нам билән аталған милләт вә бу милләткә мәнсуп киши. Улар асасән йүннән әтрапиға җайлашқан.