Дилдики арзу вә тәләпләр: әзәм ака йашларниңму өзигә лайиқ арзу-тәләплири барлиқини немишқиму чүшәнмәйдиғанду.

Сүпәт. Арғимиқи бар; арғимақ мингән йаки арғимақ йетиливалған: арғимақлиқ киши.

«Арқанлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

Исим. Кишиләр оттурисида болуватқан җедәл-маҗираға арилашқучи, ариға киргүчи киши: аричиға алтә тайақ (мақал).

Тәртипсиз, бирбирини пәрқ етип, аҗритип болмайдиған һаләттә: униң каллисидики хийаллар арилаш қурилаш болуп кәтти.

Қалаймиқан, рәтсиз: у қолиға супидики йоған вә еғир палтини алди-дә, көтәкниң арваң-сарваң путақлириниң арисиға күч билән урди.

Исим. Җиддий, алдираш болмиған, азадә һаләт.

«Азғашмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: у сәмәтни азғаштуруп йүрүп, мушу һалға кәлтүрүп қойди.

Сүпәт. Нәслидин вә шәклидин өзгирип кәткән; азған; чишисиға чапалмас қиливетилгән: азма қочқар. Азма айғир.

Исим [парсчә] «ботаника» зиравәндә аилисидики көп йиллиқ саман ғоллуқ өсүмлүк йопурмиқи йүрәк шәкиллик, гүли тутуқ сөсүн, йилтизи наһайити инчикә, тәми аччиқ болуп, дора қилиниду; баш ағриқи, чиш ағриқини пәсәйтиш роли бар.

«Асанлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: һәрбир ишта әл хизмитигә асаслансақ, қуруп техника еғир ишни асанлатсақ, тәрәққийат йолиға әзиз җанни атисақ, бу мениң йаш ғунчә гүлүм ечилатти.

Рәвиш ①төвән сүрәт билән; алдиримай: садиқ аста маңғиничә кетип қалди. ②Йәңгилгинә, билинәр-билинмәс: у қейин астида йетип, аста күлүп қойди. ③Еһтийат қилип; авайлап: нурулла мухтәр мәргәнни аста ойғатти. ④Тавуш чиқармастин, сәздүрмәстин, билдүрмәстин: асим, адәмләр арисидин аста чиқип кәтти. ⑤Тәдриҗий һалда, тәдриҗий: хатирә қабилийити күчлүк оқуғучиларниң әстә қалдуруши тез, унтулуши аста болиду.