Исим [русчә] «метеорологийә» атмосфера бесими вә температурини өлчәйдиған әсваб. Һава бесими вә температурини өлчәп һәм хатириләп туридиған һаварайи әсваби.

Бағлиғучи [парсчә] «йезиқ тили» йәнә, шуниңдәк: шум пәләк кәм болса баз ал, ашу виҗданни бирақ, алмиқиң тәстур гойа күнни өчүрмәктин саңа.

Исим. Төмүрчиликтә төмүр қатарлиқ металларни соқуп, йессилайдиған, болқидин чоң әсваб: бир йил өткәндә базған тутушни өгәндим, йешим он тоққузға йәткүчә базған соқтум.

Исим [хәнзучә] ләңмән хемирини созушниң бир хили, пүтүн хемир икки бөләккә бөлүнүп, һәрбир бөләк айрим-айрим бир қетим оң, бир қетим тәтүр ешилиду; том-инчикилики бирдәк тәкши һалға кәлгәндә, икки бешидин тутуп ғулачлап созулиду; ахирида икки бешидики том хемир кесиветилип қайнаватқан суға селип пишурулиду.

Исим. Қәдәм басқучларға бөлүнгән, басқучлири бар һаләт, җәрйан: зиддийәтләрниң бәзилири кәскинлишиду, йәнә бәзилири йеңи туғулған болиду, шуниң үчүн җәрйан өзиниң басқучлуқлуқини көрситиду.

Исим. Диалект. Қурутуп бесип қойулған от-чөп.

Нарази болмақ, рәт қилмақ, бойсунмай қоймақ:-хан баш толғисаң җайиң зиндан,-деди навайға.

Сүпәт. Башиқи бар, башақланған, башаққа игә: зоқлинисән алтун башақлиқ зәпму толуқ буғдай дениға, қуш қанити тәгмәй өтәлмәс, дөвиләнгән хаман бешиға.

Варқирап-җарқирап ғовға көтүрмәк, аләмни бир алмақ:-қандақ болди,-деди исһақ қара көзлирини униңға тикип.-Апаң ғовға көтүрүп өйни бешиға кийдиму?

«Башлимақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: хан вә униң ләшкәрлири чоң пайтәхттин наһайити узақлашқандин кейин андин рәсмий овни башлашти.

Исим [хәнзучә] уста, маһир.

Шәпқәтсиз, рәһимсиз, меһир муһәббити кәм: бағри таш адәм.