Сүпәт. Тәркибидә бези бар, бәз болған.

Давамлиқ бәс-бәс билән һәрикәт қилидиған, башқилардин үстүн келишкә қизиқидиған, риқабәтчи.

Исим [бәш+таш] қизларниң кичик һәм йумилақ бәш данә таш билән нахша ейтип ойнайдиған бир хил ойуни: бәшташ ойнимақ.

Исим. Бәг, бай әмәлдарларниң балилири; бәг нәсли. ②Исим «ботаника» қоғунниң бир түри, өзи кичик, узунчақрақ, шапиқи непиз, сирти түклүк, бир аз тилим-тилим, ичи қизил вә көкүч болиду; тәми бәк татлиқ.

Бағлиғучи [парсчә] ①бурулуш мәнисидә кәлгән җүмлә билән җүмлини вә җүмлә бөләклирини бағлаш үчүн хизмәт қилиду: униң дадиси оқутқучи әмәс, бәлки ишчи. ②«Еһтимал» дегән мәнидә йүклимә ролида келиду: бәлки у мениң кәлгинимни аңлимиған болса керәк.

Исим [әрәбчә] «ботаника» дуб дәрихиниң мевиси, узун вә йумилақ келиду, уруқи дора қилиниду, уруқниң үчәйни қоруп ич сүрүшни тохтитиш роли бар.

Исим [парсчә] ①сода базарлиридики кочиларниң кесишкән доқмуши. ②Йол үстидики ачал вә қоналғу орунлашқан җай: улар параңлишип, ача йолниң бәндиригә келип қалди.

Исим. Нәшә йаки тамака чикиш иши, адити.

Бир баб-бир бабтин, баб ташлимай: бабмубаб оқумақ.

Исим [әрәбчә] «йезиқ тили» ич; көңүл, ички дунйа: батини зәққум билән толған йиландинму бәттәр, шәпшәки җаду кәби шумлуқта шәйтандин өтәр.

«Баҗлимақ» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Исим. Икки путни бир-биригә алмаштуруп, икки теқимиға чаплап олтуруш һалити; чаза: бурадәр өй тарчилиқ, бадашқанни йиғип олтурайли!