Сүпәт. Беғирлап маңғучи: йәр беғирлиғучи һайванлар.

«Беқинмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

①«Бекимәк» пеилиниң өзлүк дәриҗиси. ②Йошурунмақ, суқунмақ: улар көврүк астиға бекинди.

Сүпәт. Белиққа охшайдиған, белиқ шәкиллик: белиқсиман қуш.

Пеил ①байлиққа, дунйаға, дөләткә игә болмақ: деһқан-чарвичилар барғансери бейиди. ②Мукәммәлләшмәк, йетилмәк, тәрәққий қилмақ: бизниң сәнитимиз өсиду, бейийду. ③Көпләп йиғилмақ, топланмақ: ишлигәнсери тәҗрибимиз бейиди.

[Парсчә, әрәбчә] ①сүпәт. Әлпази, әпти, чирайи бузуқ; көрүмсиз; сәт: у пакар вә бәтбәширә бир док киши икән. // Өйниң ичидин пешанисида пәқәтла бир көзи болған аламәт қорқунчлуқ бир бәтбәширә чиқипту. ②Исим. Йаман қийапәт, маһийәт:-ундақларниң бәтбәширисини мән бир қарапла биливалимән,-деди бовай орнидин туруп.

Сүпәт [парсчә] диалект. Вапа қилмайдиған, бивапа, вапасиз.

Исим [русчә] көн йаки хурумдин тикилгән қисқа қончлуқ бир хил айағ кийими.

Бәхт вә саадәт: айағ асти болған әмгиким, тапти бүгүн һөрмәт вә иззәт. Нахша болуп ташти шадлиқим, қучти мени бәхт-саадәт.

Сүпәт [парсчә] тил һақарәт. Нәсли пәс, пәскәш, рәзил, иплас: зәвқи дәрһал:-һу бәдрәк, поқ чайнима,-дәп варқириди.

Сүпәт [парсчә] «йезиқ тили» хараб, вәйран, сорулған, бузулған, түгәшкән: һәммә ишимиз бәрбат болди.＊Немә қилсун, кимгә әйлсун дад, җими күткән үмиди болди бәрбат.

Исим. Бәрқарар һаләт.