Исим [әрәбчә] пүтүшкән, бирликкә кәлгән қәтий сөз, вәдә, ләвз; қарар: әһдә қилмақ. Әһдисидин чиқмақ.

Исим [әрәбчә] ①күчийиш, зорийиш, йуқири көтүрүлүш: әвҗ алмақ. ②Йуқири пәллә: нахшиниң йуқири әвҗи. // Әвҗигә чиқмақ.

Пеил. Әвзәл болмақ, йахши болмақ, артуқлуққа игә болмақ.

«Әвәтмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси: оқушқа әвәтилмәк.

Исим. Әбгар һаләт, зәиплик.

Сүпәт ①чаққан, чевәр, чәбдәс: садиқниң әпчил бир иниси қазнақниң түңлүкидин чүшүп тулумни йешиветипту. ②Әплик, қулай, мувапиқ, баб: әхмәтҗан униң қолидики велисипитни елип өстәң бойиға әкилип әпчил бир җайға қойуп қойди. ③Келишкән, түзүк, җайида: у бүгүн өзигә гирим қилип, чачлирини йуйуп-тарап, хелила әпчил айал болуп қалғаниди.

Имлиқ сөз [парсчә] өкүнүш, ечиниш, пушайманни билдүриду; исит: өтти, әпсус, көп кечә йултуз санап, айға қарап. Һелиму бәк кәч әмәс, маңсам һаман алға қарап.

Сүпәт ①әпкәш көтүргән: су тошуғанларниң төти әпкәшлик иди. ②Әпкәш қилидиған, әпкәш болидиған; әпкәшкә лазимлиқ: бизниң өйдә бир әпкәшлик бамбук йағичи бар.

Исим. Даим әпйүн чекиш адити.

1. Исим [русчә] ①һәрбий гуруппа: биз бәшимиз рәтлик тизилип, һәрбий қаидә бойичә йеңи әтрәт башлиқимизни қарши алдуқ. ②Бирәр иш, паалийәт, хизмәт үчүн ойуштурулған кишиләр топи, гуруппа: у башланғуч мәктәптә оқуватқан чеғида, синип бойичә биринчи түркүмдә қизил галстук тақап оттура әтрәт башлиқи болған. 2. ③<بىئولوگىيە> Биологийидики бир синипқа йатидиған вә бәлгилириниң охшашлиқиға асасән айрилған җанлиқлар топи. Мәсилән: қушлар синипи, тоху шәкилликләр әтрити, қариғай синипи, күмүшөрүк әтрити дегәнләргә охшаш.

Исим [әрәбчә] хушбуй маддиларниң испирттики еритмисидин ибарәт суйуқлуқ, пәрдаз буйуми.

«Әтиварлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.