Исим [әрәбчә] пүтүшкән, бирликкә кәлгән қәтий сөз, вәдә, ләвз; қарар: әһдә қилмақ. Әһдисидин чиқмақ.

Исим [әрәбчә] ①күчийиш, зорийиш, йуқири көтүрүлүш: әвҗ алмақ. ②Йуқири пәллә: нахшиниң йуқири әвҗи. // Әвҗигә чиқмақ.

Пеил. Әвзәл болмақ, йахши болмақ, артуқлуққа игә болмақ.

«Әвәтмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси: оқушқа әвәтилмәк.

Пеил ①һал-әһвали начарлашмақ, турмуши йаман әһвалға чүшүп қалмақ; кәмбәғәлләшмәк, намратлашмақ: у йилдин-йилға әбгарлишип кәтти. ②Җүдәп, оруқлап зәиплишип кәтмәк, аҗизлимақ: бу йил әтийаз малларниң һәммиси дегүдәк әбгарлишип кәтти.

①Кишиниң әпти, бәшириси, йүзи, чирайи, тәләти: униң әпти-бәширисидин қайғу һәсрәт вә аччиқ әләм тартиватқанлиқиниң ипадиси билинип туратти. ②Көчмә мәнилик сөз. Кишиниң ички дунйаси, мәниви қийапити: бу сөзләр һамутниң әпти-бәширисини амма алдида читқа йайди.

Пеил. Әпсиз дәп билмәк, әпсиз көрмәк; әпсиз һаләткә чүшүп қалмақ: муәллим бу һаләттин өзиму әпсизлинип удул садиқ тәрәпкә қарап йол алди.

Исим. Әпкәш билән су вә башқа нәрсиләрни тошуйдиған адәм.

Исим [әрәбчә+парсчә] давамлиқ әпйүн чекидиған, әпйүнхумар адәм: хәлқниң көз йеши, налиси әпйүнкәшләрниң ислашқан дилини еритәлмәйду.

Сүпәт. Һәммә тәрәпни тәң көзитип, тәң һесабқа алған, омумий җәһәтләрни көздә тутқан: оқутушниң асасий вәзиписи оқуғучиларға әтраплиқ, системилиқ пәнний билимләрни бериш. // У формулини әтраплиқ йешип бәрди.

Исим [әт+йан] бәдәнниң һәммиси, пүтүн бәдән; тән: униң кәндир йипи билән бир нәччә йеридин мативалған көңликидин аптапта көйгән қапқара әтйанлири көрүнүп туратти.

Исим. Әтивари йоқ, әтиварсиз һаләт.