Сүпәт [әрәбчә] ①аман-есән; хатирҗәм: әмин тапмақ. ②Ишәнгән: биз падишаһимизниң пуқраларға бундақ ғәмхорлуқ қилидиғанлиқиға әзәлдинла әмин идуқ.

Бағлиғучи. Җаваб җүмлиниң бешида келип «ундақта, ундақ болса, ундақ болғанда» дегән мәниләрни билдүриду:-мақул мома, әмисә кәттуқ, сән маңа расттинла бир данә путбол топи елип берисән?!-Деди момайниң нәвриси ишиктин чиқип кетиветип.

Сүпәт. Әмирдә болидиған, әмиргә лайиқ, әмиргә тәәллуқ: әмирлик һоқуқ.

Исим [әрәбчә+парсчә] әмирниң оғли:-һәй йигит! Растиңни ейтқин, падишаһзадимусән, йа әмирзадимусән, йа бәгзадимусән йаки байзадимусән?-Дәпту мәликә.

Әмир вә әмир дәриҗилик әмәлдарлар: шаһ мәһмутхан әмир-өмәралириға қарап:-әл-йурт биздин разиму, йоқ?-Дәп сориди.

Исим [әрәбчә] «тарих» хан, падишаһ, баш сәркәрдә: у чоң бир әмирниң қизи икән.

Пеил ①әмчәктин йаки емизгүдин сүт сүмүрүп ичмәк:-җеним ана ! Сәндин бүгүн айрилидиған болдум, сени ахирқи қетим бир емивалсам, -дәпту бала. ②Көчмә мәнилик сөз. Өзигә сиңдүрмәк, бәһрә алмақ: гүл чекимән ишқимдин, тала-тала йол қилип, тағдәк күчкә толдуммән, заманәмдин нур емип.

Бағлғучи [әрәбчә] қаримуқарши бағлиғучи болуп келиду. Мәнә җәһәттин «лекин», «бирақ» сөзлири билән охшаш: мән көзлиридин кишини оңайсизландурғучи бир хил нур чақнап туридиған бу адәмниң йүзигә қардимйу, әмма ишқа бәлгиләшкә тилим бармай, йағач челәкни алдим-дә, сиртқа қарап маңдим.

«Әмлимәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

«Әмлимәк» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

«Әмлимәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: чечәк әмләтмәк.

Пеил. Чечәкниң алдини елиш окули салмақ, мудапиә окули урмақ: давалимақ: чечәк ваксинисини әмлимәк.