Исим. Әләңгү һаләт, әләңгү кәйпийат: қасим ғәзәплинип шундақ дегән болсиму, лекин униң көзлиридә аллиқачан әләңгүлүк пәйда болғаниди.

У-бу, ундақ-мундақ.. . Қатарлиқлар:-маву бала бизни башқурмиған билән атларниң қарни, һарвиниң җабдуқи, әләңгү-бәләңгүлирини шу башқуриду әмәсму, һезим териқ қизишип сөзләпла кәтти.

Исим ①езитқу, алвун. ②Бешарәт, бәлгә: униң аву күнки шадлиқ учқунлири нурлинип турған қара көзлиридә әләм вә үмидсизлик әләңгүси көрүнәтти.

Уйан-буйанға күчсиз чайқалған, мағдурсиз, һалсиз: у бирнәччә йил бала дәрдидин әләң-сәләң йүрди.

«Әләң» сөзиниң тәкрарлиниши.

Имлиқ. Икки тәрәпкә күчсиз чайқилиш, еғинаш.

[Әрәбчә] пәйғәмбәрләрниң намиға улинип келип «алланиң рәһмити униңғиму болсун» дегән мәнини билдүриду.

Сүпәт. Дәрд-әлими бар, дәрд-әләм тартқан:-бу төһмәт! Партийә адил, тәкшүрүңлар!, -Деди қиз әләмлик көз йашлирини еритип туруп.

Сүпәт. Дәрд-әләм тартмиған, дәрд-әлими йоқ, әләмдин халий: сәһәр-сүбһи чимән бағлар ара сайрайду хуш каккук, әләмсиз күлкә йар әмди мениңдәк көңли сулғонға.

Сүпәт [әрәбчә+парсчә] «йезиқ тили» йүрики дәрд-әләмгә тошқан, әләм чәккән, дәрд-әләм тартқан: ерпан сүйи әләмзадиләр қәлбигә йәтсун, оқуш үчүн кәткән иним мурадиға йәтсун.

Исим. Дәрд-әләмни биллә тартқучи: мунар улини титрәткән пиғанлиқ аһ-нидасидин, навасидин берип илһам әләмдаш йариға ташвай.

Исим [әрәбчә+парсчә] «һәрб» байрақ, туғ көтүргүчи; байрақдар: җәң мәйданида әләмдарлар әләмлирини көтүрүп сәпниң алдида маңди.