Исим [әрәбчә] һайа қилиш.

Рәвиш [әрәбчә] «йезиқ тили» һазир, мушу пәйттә, әйни вақитта: оқутқучилар оқуғучиларға әлһал бар болған билимни нәзәрдә тутқан һалда җанлиқ, қизиқарлиқ қилип сөзлиши керәк.

Бағлучи [әрәбчә] «йезиқ тили» омумән қилип ейтқанда, йиғип ейтқанда, қисқиси, омумән дегән мәнидә қистурма сөз ролида келиду: әлһасил, өлкимизниң иқтисадиниң көтүрүлүши билән хәлқ турмуши күндин-күнгә йахшилинип кетип бариду.

Исим [әлип+май] өсүмлүк мейиниң бир хили. Санаәттә сирниң хам әшйаси.

Исим [әл+йатқу] әл айиғи бесиққан, әл йатидиған вақит: биз әлйатқуда шәһәргә йетип кәлдуқ.

Исим [әл+нәғмә] йәрлик алаһидиликкә һәм омумлуққа игә болған, бир йүрүшлүк нәғмә йаки нәғмиләр йиғиндиси.

Исим. Әлнәғмә қилиш һәрикити, паалийити: у сайимахун орунлиған хотән сәними билән «чәбийат муқами» сәниминиң нотисини селиштуруп, сәнәм нәғмә шәкиллириниң әлнәғмилик асаси бирдәк икәнликини, бир мәнбәдин түсләштүрүлгәнликини көрситип өткән.

Исим. Әлнәғмә билән шуғуллиниш иши, кәспи: қәшқәр, куча, ғулҗа кочилирида, самавар-чайханиларда әлнәғмичилик қилидиған кәмбәғәл сазәндиләр даим муқам челиш билән күн кәчүргән.

Исим. Нәғмә қилиш иши билән шуғуллинидиған адәм; нәғмикәш: намаз бамдаттин кейин ишиктин биринчи болуп әлнәғмичиләр кирип кәлди.

Мунасивити интайин йеқин, апақ-чапақ, ичқойун-ташқойун, һәмнәпәс: бу җаниҗан мәнпәәт нәмәт билән сайимни бир йақидин баш чиқиридиған әлмәш-чәлмәшләргә айландурувәткәниди.

Исим [әрәбчә] интайин қәдим заман, әң бурунқи вақит: бу бизниң миллитимиз ичидә әлмисақтин тартип бар адәт.

Ишниң йоли, епи-җепи; шәрт-шараити: биз техичә бу ишниң әлми-тәлмини билип болалмидуқ.