Пеил. Алаһидиликкә игә болмақ, алаһидә пәрқләнмәк: адәм толиму алаһидилишип кәткәндә, кишиләрдин айрилип қалиду.

«Алаһидиләшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

Исим. Пәрқлиқ хусусийәт, бәлгилик артуқчилиқ, мәхсус айримлиқ: биз һәммә хизмәттә шинҗаңниң миллий районлуқ алаһидиликини көздә тутмайдиған болсақ, хизмәтләрни йахши ишлийәлмәймиз.

Рәвиш [әрәбчә] мөлчәрлинишичә, қийас қилинишичә, тәхминән: алаһазәлқийас бу йәрдә җиқ маҗира болиду.

Рәвиш [әрәбчә] («алаһазәлқийас» сөзиниң қисқарған шәкли) тәхминән, қийас қилинишичә, мөлчәрлинишичә: аридин алаһазәл икки ай өткәндә, сайланғанлар рәсмий елан қилинди.

Пеил. Һәйран болмақ; аңқиралмай қалмақ; алақзадә болмақ: айропилан булутниң үстидә учүшқа башлиғандин кейин, мәттохтәм айропиланниң ичидики нәрсиләргә алаңлап қарашқа башлиди.

Сүпәт. Зич, қойуқ әмәс; у йәрдә-бу йәрдә, шалаң.

Исим. Тәкши әмәс, қалаймиған һаләт.

Сүпәт. Тәкши әмәс, тәкши болмиған; егиз-пәс йаки узун-қисқа: у ишлар бовайниң йәктикиниң ичидә алаңғу уруватқан аҗиз йүрикидә өчмәс изларни қалдурған. . .

Сүпәт. Арисиға зираәт йаки башқа өсүмлүкләр үнмигән, бош, ала, ақ: алаң йәр.

Рәвиш. Алаһидә, мәхсус, айрим тәййарлиқ билән; шуниң үчүнла: мәнму қиз билән тәң сомкамдин алайитән тәййарланған бир дәстә гүлни чиқирип қәбригә қойдум.

Пеил. Көзни йоған ечип, чәкчийип қаримақ, чәкчәймәк: һүсән ака бу сөрүн тәләтләргә ғәзәп билән алайди.