Паң

①Сүпәт. Қулиқи аңлимас, гас, сағру: паң қулақ. Паң болмақ. Паң қилмақ. ②Исим [хәнзучә] қатар ойунлириниң бир хили. Паң адәттә тахтай вә шуниңдәк нәрсиләрниң йүзигә чақмақ шәклидә сизилиду. Униң сизилған йоллирида паң уруқлирини йүргүзүш арқилиқ ойнилиду: паң ойнимақ. Паң сизмақ. ③Сүпәт. Ғол-шахлири вә йопурмақлири һәддидин зийадә өсүп, бүклишип, өзини көтүрәлмәй йетишип кәткән; һосул бериши кәм болған (буғдай, шал, арпа қатарлиқ данлиқ зираәтләр һәққидә): буғдай паң болуп кетипту. ④Тәқлид сөз. Бирдинла етилиш, йерилиш, парчилиништин һасил болған аваз: милтиқ «паң» қилип етилди.