Исим [әрәбчә+парсчә] адәм балиси, инсан, инсанийәт; киши: адәмзат айиғи тәгмигән җай.

①Икки тәрәп оттурисидики һесаб-китаб, елим-берим түгигән; мунасивәт үзүлгән:-иккимизниң ариси очуқ, униң пулини мән аллиқачан төливәткән,-деди у гидәйгән һалда. ②Аридики чүшинишмәслик, адавәт түгигән:-обдан қизим,-дәп давам қилди тиллахан,-мән ана, сән бала, иккимизниң арисиниң очуқ болғини йахши.

Рәвиш [ арам+худа] хатирҗәм, тинч: инсан бир күн болсиму күнниң сериқини көрүшни, арамхуда йашашни халайду.

Исим. Арпа терилған йәр, арпа бар җай: у дадисини издәп арпилиққа қарап йүгүрди.

Исим <بوتانىكا> Арча: баққаниди қойнида тәвритип сени, артучниң ғолида йасалған бөшүк.

Исим. Архипшунаслиқ мутәхәссиси.

Дилдики арзу вә тәләпләр: әзәм ака йашларниңму өзигә лайиқ арзу-тәләплири барлиқини немишқиму чүшәнмәйдиғанду.

Сүпәт. Арғимиқи бар; арғимақ мингән йаки арғимақ йетиливалған: арғимақлиқ киши.

«Арқанлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

Исим. Кишиләр оттурисида болуватқан җедәл-маҗираға арилашқучи, ариға киргүчи киши: аричиға алтә тайақ (мақал).

Тәртипсиз, бирбирини пәрқ етип, аҗритип болмайдиған һаләттә: униң каллисидики хийаллар арилаш қурилаш болуп кәтти.

Қалаймиқан, рәтсиз: у қолиға супидики йоған вә еғир палтини алди-дә, көтәкниң арваң-сарваң путақлириниң арисиға күч билән урди.