Бирәр ишни қилшта иккиләнмәк, арисалди болмақ.

«Алдиримақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: анилири үни бар нәрсиләрниң һәммиси билән меһман қилишқа алдиришатти.

Исим. Елишқа маһирлиқ.

Вараң-чуруң билән толған тинимсиз һаләт: алла чоқан салмақ. -Иш шуниң билән бесиқмиди, сол йаңиқи ишшип чиққан чәт әллик алла-чуқан көтүрүп меһманханини бир алди.

Сүпәт. Аллегорийигә аит, аллегорийидин, кинайидин ибарәт болған, кинайилик.

Исим. Алмилиқ.

Сүпәт. Алдираңғу, өзини тутувалалмайдиған: алиҗоқа адәм.

Алиқини қечишмақ:-шанийаз ука, алиқиниң тазиму қизип кетипту-дә, олтур. . . , -Деди әмәт уни олтуруғузиветип.

«Алаймақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: адәмләр топи мениң бу қилғинимға нарази болуп алийишти.

Исим [әрәбчә] ①пүтүн мәвҗудат, барлиқ каинат, дунйа, пүтүн җаһан: коңка! Това! Аләм пәйда болғандин буйан бу йәргә коңкиниң биринчи қетим келишиғу бу! ②Бу дунйа: аләмдин өтмәк. Аләмдин кәтмәк. ③Вәзийәт, һаләт: әҗәбму заман болди, аләм чөргиләй дәйду, йүрәктики зәрдаб су қанға өргиләй дәйду (қошақ). ④Көчмә мәнидики сөз. Вақит, заман:

Исим. Илаҗисизлиқ, чарисизлиқ: бу һәсрәтлик күлкә иди, шундақла амалсизлиқ астидики күлкә иди.

①Сүпәт. Амбалға хас, амбалға тәәллуқ болған: у инқилаб мәзгилидә амбаллиқ тамғисини ташлап, өзигә гирим қилип, мәркәзгә қечип келивалғаниди. ②Исим. Амбалға хас, миҗәз амбалларға хас иш, һәрикәт; һөкүмранлиқ: у ериниң қилғинини аз дәп һә дегәндә амбаллиқ қилғили турди.