Исим [парсчә] ①гөдәк оғул; хизмәткар бала: униң йенида шаһзадә сүпәт икки бәччә, бир мәликә олтурупту. ②Әрлик җинсий хусусийитини йоқатқан, айаллардәк миҗәз-хулққа игә болуп қалған оғул бала: һәй сийит ночи-сийит гаңгуң, алдидики атлиқ ма байвәччидур, хунсилиқта өтүп кәткән бир бәччидур, атармән-чапармәнлири қириқ нәччидур.

Исим [парсчә] «йезиқ тили» көпинчә «әтмәк» пеили билән келип «ата қилмақ, атимақ, беғишлимақ, бәрмәк» дегәндәк мәнини билдүриду: у маңа йеңи һайат бәхш әтти.

Сүпәт. Бәдили йоқ, һәқсиз, төләмсиз, бикарға.

Исим [русчә] йалғуз атар милтиқ: садирни атар болса, бәрдәнкә билән атсун. Мән җаңҗүнгә хәт йаздим, калламни кесивәтсун.

Сүпәт. Бәрикәтлик.

«Бәздүрмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Бәзи-бәзи, арилап-арилап, гаһ-гаһ: у кәйнигә қаримайтти. Көк қәридә бәзән-бәзән йалтириған чақмақ нурлири уни арқа тәрипидин ғил-пал йорутуп қалатти.

Сан. Төттин кейин алтидин бурун кәлгән сан, «5» рәқими.

Исим. ①Бурунқи мәмурий әмәл вә шундақ әмәл алған киши. ②Мураҗиәт вә һөрмәт сөзи. ③Киши исимлириниң кәйнигә келип, һөрмәт намини билдүриду: тохти бәг. Қасим бәг.

Исим. Диалект. Әпкәш.

Исим ①тонушлуқ болуш вә пәрқлинип туруш үчүн шәкилләндүрүлгән нишан, аламәт; тамға. ②Бирәр мәнә, мәзмун йаки миқдарни ипадилигүчи график, аламәт, ишарә: сорақ бәлгиси. Тәңлик бәлгиси. ③Нәрсә, вәқә һадисиләрниң өзигә хас хусусийити, сүпити: уларниң бәлгилири зади қандақ болиду? ④«Логика» обйектниң бир-биригә охшайдиған йаки бир-биридин пәрқлинидиған хусусийәтлири логикида «бәлгә» дәп атилиду. ⑤Ички һессийат, кәчүрмишләрниң, психологийилик һаләтләрниң ташқи аламити, әсири: айшәмниң чирайидин дәрд-әләм бәлгилири көрүнүп туриду. ⑥Дерәк беридиған аламәт, нишан: мәмәтниң чирайидики сериқлиқ-кесәлликниң бәлгиси. ⑦Йәр өлчәштә ишлитидилиған ақ вә қизил қилип сирланған ала калтәк йаки мәхсус өлчәмлик сизиқлар селинған узун тахтай.

Исим ①бәндиләр қилишқа тегишлик мәҗбурийәт, иш-һәрикәт: худаға һалаллиқ билән атмиш йил бәндичилик қилдим. ②Иқтидарсизлиқ, моһтаҗлиқ: пеқир бәндичиликтә өзлириниң һузуриға уқушмай кирип қелиптимән.