[Парсчә] ①исим. Йипәк, мәшүт. ②Сүпәт. Көчмә мәнилик сөз. Егилишчан, назук, зилва: әвришим бой.＊Әрниң көңли әвришим (мақал).

Сүпәт. Әвлади, җәдди-җәмәти болмиған; нәсли йоқ: муһәббәтсиз җәһәннәм дунйа, чөлгә охшаш әвладсиз һайат. Сениң меһриң өчмәс от гойа, болмас сәнсиз базирим ават.

Исим [әрәбчә«грекчә] «ботаника» йәр шариниң иссиқ бәлвағ районлирида өсидиған, йағичи қаттиқ, қарамтул бир хил дәрәх.

Исим. Әпсаниви һекайә ейтқучи, мәддаһ.

«Әпсусландурмақ» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Сүпәт ①мувапиқ, қулай, оңушлуқ: надәм өмиләп бир қәбрә йениға маңди. Варисҗанму надәмниң кәйнидин шу йәргә берип әплик бир җайға орунлашти. ②Чаққан; әпчил: қизчақниң әвришим бармақлири аҗайип әплик икән. ③Көп ишларни қилалайдиған, чевәр, маһир: қадирниң қоли әплик болуп, ишчиларниң чач-сақаллирини йасап қойатти. ④Көчмә мәнилик сөз. Инақ, иттипақ; йеқин, еҗил: кәндир түвидә кәклик, мән йарим билән әплик. Оң йенида чечи бар, толғап сөйгили әплик.

Исим [әрәбчә] кәчүрүм, өзрә: әпу соримақ. Әпу қилмақ.

Сүпәт [русчә] дөләт елип-сетишни мәни қилған, дөләт сода сийаситигә, баҗ түзүмигә хилап, қанунсиз, чәкләнгән: әткәс мал.

Сүпәт. Әтир пуриқи бар, әтир хусусийитигә игә, әтир қошулған: әтирлик буйум.

Сүпәт ①әтивари бар, һөрмәткә игә: әкбәр бу аилиниң әтиварлиқ балиси иди. ②Қиммити бар, қиммәтлик, кәм учрайдиған, әзиз: әтиварлиқ йавайи һайванларни қалаймиқан овлашни қаттиқ мәни қилиш керәк. ③Асрашқа тегишлик, асрилидиған, қәдирлик: һәйдәрниң дадисидин қалған, түкидин тола йамиқи бар бу шалвур униң әтиварлиқ кийими иди.

Исим [парсчә] ①ишләнгән иш, әмгәк, хизмәт: әгәр һарам мал йәйдиған болсам, қилған әҗрим бикар болиду. ②Ғәмхорлуқ, көйүнүш, көңүл бөлүш, тәлим-тәрбийә: тикәндә гүл ечилғандәк, асманға пичақ атидиған ойун қепидин хелила үмидлик оқуғучи йетилип келиватиду, буниң һәммиси силиниң әҗирлири.

Пеил. Һәйран болмақ, һәйран қалмақ, таң қалмақ, тәәҗҗүпләнмәк: бир күлпәттин қутулуп, иккинчисигә йолуққинимға әҗәбләндим.