Исим. Әвлийаларға хас иш, хусусийәт: улар йапйаш бу чокан нимҗан йигиткә бәнд болуп қалмас дәп әвлийалиқ қилишатти.

Сүпәт [парсчә] ①һал әһвали начар, йаман әһвалға чүшүп қалған; хараб: бу җараһәтләр уни толиму көрүмсиз, әбгар көрситип туратти. ②Оруқ, зәип, җүдәңгү; аҗиз: әтийаз күни тағдин һәйдәп келингән қойларниң һәммиси әбгар икән.

Пеил. «Йезиқ тили» әбәдий йоқалмайдиған, бузулмайдиған, унтулмайдиған, мәңгү қалидиған болмақ.

Исим. Әпсаниви һәрикәт, әпсаниви қилиқ.

Исим [парсчә] «йезиқ тили» пиған, налә-пәрйад, налә-зар: шәмси җанан әй нигара қайдисән, висалиңға әмди қачан йетәрмән, қай таманға башим елип йүрәрмән, мән нәйлийин йардин әпған болмиса.

①«Әплимәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси. ②Тәмшәлмәк, тәрәддут қилмақ: пәрһад йезип болишиға у қумилиқини йиғиштуруп, тәзим қилди-дә, меңишқа әпләнди.

Имлиқ сөз. Әттәң.

Исим. Әтләс тоқуш, сетиш иши, кәспи: хотән хәлқи әтләсчилик, гиләмчилик, қашташ оймичилиқи қатарлиқ һүнәр-сәнити билән тунулған.

Исим [әтә+йаз] төт пәсилниң биринчиси, қиштин кейинки, йазниң алдидики пәсил: әтийаз пәсли.

Исим [әрәбчә] бурун өткән нәсил-нәсәб, ата-бовилар: улар әҗдадлар йаратқан күрәш мевилирини тетиғансери, ашу әҗдадларни техиму сөйүмлүк һес қилиду.

Пеил. Әҗәбләнмәк, әҗәблиниш һес қилмақ: у сабирниң исмини аңлап, бираз әҗәбсинип қасимға қариди.

«Әчүшмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.