Сүпәт [әрәбчә] қилмиши, һәрикити чекидин ашқан, өтүп кәткән қәбиһ; йаримас, рәзил: өзүм үчүн қечишқа әплик бир йәрни таллап, бу әбләхни йиғиштуруп қачмисам болмайтти.

Исим. Чаққан, чевәр иш-һәрикәт; чәбдәслик: қиз әпчиллик билән велисипиткә минип, шәһәргә қарап чапти.

Имлиқ сөз. «Әпсус» сөзиниң күчәйтиш формиси: әҗәб йахши нәғмә қилди булар. Әпсуски, нахшилирини аңлийалмидуқ.

Исим [әрәбчә«грекчә] қәдимки грек алими платонниң йәнә бир хил атилиши.

Исим [әпйүн+гүл] <ботаника> әпйүнгүл аилисидики икки йиллиқ саман ғоллуқ өсүмлүк. Гүли қизил, һал йаки ақ рәңлик болиду; мевиси шар шәклидә болуп, техи пишмиған вақтида пости тилип қойулса әпйүн ишләшкә болидиған бир хил ширнә еқип чиқиду; мевә шакилини дора қилишқа болиду. Ағриқ пәсәйтиш, тинчландуруш, ич сүрүшни тохтитиш роллириға игә.

Сүпәт ①ети, гөши йоқ, әт қонмиған, гөшсиз, йадаңғу, җүдәңгү, оруқ: униң өзини қутқузувалған ниҗатчисиға болған миннәтдарлиқ йашлири әтсиз мәңзини бойлап еқип чүшүшкә башлиди. ②Көчмә мәнилик сөз. От-чөп вә башқа өсүмлүкләр йахши өсмәйдиған, кәм һосул, үнүмсиз: әтсиз тупрақ.

Исим [әтир+сопун] хам әшйалириға әтир материйаллирини арилаштуруп ишлигән хуш пурақлиқ сопун: турсунгүл бир тоқач әтирсопун алди.

①«Әтиварлимақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: турмушта сахтилиқни пәзиләт дәйдиғанлар болиду. Уларни техи бәзи йәрләрдә әтиварлишиду. ②Әтивар һаләткә кәлмәк: мол нәрсә азайса, әтиварлишиду.

Исим. Әҗнәбийләргә хас иш-һәрикәт, миҗәз, өрп-адәт вәһаказалар.

«Әҗәбләндүрмәк» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Исим [әрәбчә+парсчә] кишиләрдики әхлақ-пәзиләт, тәртип-интизам вә әдәп-қаидиләрни тәтқиқ қилғучи киши.

Рәвиш. Әхмәқләргә охшаш, әхмәқләрдәк:-дадаң бизни һәргизму саңа охшаш мундақ әхмәқләрчә йемәйду, -деди борсуқ бөригә.