Исим [әрәбчә+парсчә] «һәрб» әскәрләр туридиған җай: дадам әскәрханида һәрбий хизмәт ишләйтти.

«Әслимәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси: көзигә йаш елип әсләнди рәнагүл, иди бәш җан кишиниң һәммиси бир қул.

Исим [әрәбчә] нерва вә нерва томурлири системиси: айуп акиниң һелиқи зәһәрлик сөзлири униң әсәблирини қозғайтти.

Пеил. Айландуруп, бурап, пишшиқ қилмақ, пишилдурмақ, егирмәк: йип әшмәк.

Әқил вә идрак.

Исим [әрәбчә] «йезиқ тили» чоң, улуғ, әң чоң; улуғлар, каттилар, чоң әмәлдарлар.

Исим. Әксилһәрикәт билән шуғуллиниш паалийити.

Пеил [елип+кәтмәк] елип кәтмәк, алғач кәтмәк: нәччә йилдин бери баламниң балиси дәп көйүп-пишип бақсам, чоң болғанда әкәткинини қара!

Сүпәт ①әгри қилинған, әгитилгән: әгитмә йол. ②Мәқсәт удул ейтилмай, башқичирақ ейтилған: әгитмә гәп.

Сүпәт. Әгәшкүчи, әгишип келидиған: әгәшмә бөләк.

Сүпәт. Арилашқақ, көпрәк башқилар билән биллә йүридиған: әлтәк бала.

Исим. Тарихй сөз[ әллик+беши] кона җәмийәттә йезилардики әллик аилини башқурғучи мәһәллә әмәлдари.