Рәвиш [парсчә] «йезиқ тили» гойа, охшаш, худди: әл билән өлүм-бәҗайики той (мақал).

Исим [парсчә] тил һа. Нәпрәт, ғәзәп билән қаттиқ кайишни ипадиләйду: ач бәччихәрдин қач бәччихәр (мақал).

Исим [парсчә] гөдәк оғулларға бәтқилиқлиқ қилидиған вә шуниңға адәтләнгән киши: бәччиваз адәм.

Исим. Гөдәк оғулларға бәтқилиқлиқ қилиш адити.

Исим [парсчә] ①гөдәк оғул; хизмәткар бала: униң йенида шаһзадә сүпәт икки бәччә, бир мәликә олтурупту. ②Әрлик җинсий хусусийитини йоқатқан, айаллардәк миҗәз-хулққа игә болуп қалған оғул бала: һәй сийит ночи-сийит гаңгуң, алдидики атлиқ ма байвәччидур, хунсилиқта өтүп кәткән бир бәччидур, атармән-чапармәнлири қириқ нәччидур.

Исим. Диалект. Чиши һайванларниң җинсий әзасиниң бала өсүп чоңийидиған ички қисми.

Исим [парсчә] ①кишиниң өз турмушидин рази болғанлиқ, армансизлиқ, хурсәнлик һалити: достиниң бәхти үчүн азаб чекишму бир бәхт. ②Амәт, тәләй, иқбал: вақтиң кәтти-бәхтиң кәтти (мақал).

Пешанигә пүтүлгән амәт, тәләй, ризиқ: бу ишни бәхт-пешанәңдин көр.

Бәхт вә тәләй: данишминим, бу сирни өзлири ечип беридиған болдила, бәхт-тәлийимиз бар икән.

Бәхт-тәлийи бар, бәхтлик һәм тәләйлик.

Бәхт вә саадәт: айағ асти болған әмгиким, тапти бүгүн һөрмәт вә иззәт. Нахша болуп ташти шадлиқим, қучти мени бәхт-саадәт.

Бәхт-саадәт тапқан, бәхт-саадити бар, бәхтлик.