Сүпәт. Әвришкиси бар, әвришкә қилишқа тәййарланған: әвришкилик мал.

Исим [әрәбчә] ①бир ата-бовидин тарқалған уруқ-җәмәт, нәсил: басит бовайниң йүздин артуқ нәврә-чәвриси өлүп кәткән болсиму, әмма униң төт әвлади икки йүз йәтмиштин ашиду. ②Бир дәврдә йашиған кишиләрниң нәсли: бүгүн чүшәнмисә әтә чүшиниду. Бүгүнкиләр чүшәнмисә, кәлгүсидики әвладлар чоқум чүшиниду!… ③Бир дәврдә туғулуп өскән кишиләр: йаш әвлад. Биринчи әвлад.

Исим. Пәскәш, рәзил қилмиш, чекидин ашқан қәбиһ иш-һәрикәт: күпкүндүздә қизларниң алдини тосуш өтүп кәткән әбләхлиқ.

Пеил. Әпчил болмақ, әпчил һаләткә кәлмәк: сәнму хелила әпчиллишип қапсән, көңлүмдикини билгәндәк, өткәлдин чандурмай өтүп кәттиң.

«Әпсусланмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: бу ишлар мени толиму әпсусландурди.

Һечнимидин йанмайдиған, җаһил вә каҗлиқта учиға чиққан: уму әплатонниң зәнҗирини үзидиғанларниң бири.

Исим [әп+йәңгә] ака-укиниң хотунлири (бир-биригә нисбәтән): улар бир өмүр йахши әпйәңгә болуп өткән.

1. «Әтмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: түнүгүн баламға ейтип бағниң шорисини әткүзүвәттим. 2. «Әтмәк» пеилинң мәҗбурий дәриҗиси: тамақ әткүзмәк.

Исим [әтир+гүл] <ботаника> азған аилисидики йопурмақ ташлайдиған чатқал. Ғоли тик, тикәнлири наһайити зич; кичик пәйсиман мурәккәп йопурмақлиқ, гүли көпинчә қизил, ақ, сериқ ечилиду; гүлини чай дәмләп ичишкә болиду, хуш пурақлиқ материйал қилишқиму болиду.

«Әтиварлимақ» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Рәвиш. Әҗнәбийләргә охшаш, әҗнәбийләрдәк: әҗнәбийләрчә турмуш.

«Әҗәбләндүрмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.