Сүпәт. Пөпүчики бар, пөпүчәккә игә.

Сүпәт ①путиқи бар: ақмолла путақлиқ кона әгри һасиға тайанғиничә назимниң һекайилирини көзлирини йумуп, берилип тиңшиди. ②Путиқи көп; путиқи, шехи тола: қери үҗмә дәрихи кечидики сирлиқ пичирлашларни өзиниң путақлиқ, кәң, қопал ғолиға сиңдүрүп һеч нәрсә көрмигәндәк сайә ташлап туратти.

Сүпәт. Ичи бош, меғизи йоқ, пучәк: пуч йаңақ. ＊Қасим акам:-шаңҗаң, қорсақни есип қойғили болмайду, балиларниң йилики пуч болуп қалмисун дәймән,-деди.

«Пучәкләшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: бултур иссиқ шамал көп чиқип буғдайларни пучәкләштүрүвәтти.

Сүпәт. Пуриқи йоқ, пуриқи болмиған: чөлләрдә йашниған йантақниң әмма, шекири кесәлгә болиду дава. Пурақсиз гүл болуп бағда өскәндин, чөлдики йантақтәк йашиған әла.

«Пурқумақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: улар бәс-бәстә гүлләргә су пурқушувататти.

Пеил. Пузур һаләткә кәлмәк, пузур болмақ: өй ичи бурунқиға қариғанда бәкла пузурлишип кетипту.

Исим [парсчә] өз қилмиши үчүн роһий җәһәттин азаблиниш, әпсуслиниш, өкүнч; һәсрәт, надамәт: кейинки пушайман өзигә дүшмән (мақал).

Исим. Мәлум сәвәб билән кишиниң роһий кәйпийатида һасил болидиған бир хил зерикиш, тит-титлиқ һаләт: мәндә оқуса ич пушуқи чиқиридиған китаб йоқ.

«Пулаң» сөзиниң тәкрарлиниши.

Исим. Пули йоқлуқ, пули болмаслиқ.

Пеил. ①Ахириға йәтмәк, тамамланмақ, түгимәк, айағлашмақ: тәййарлиқ пүтмәк. ＊Пулуңниң кәткинигә қарима, ишиңниң пүткинигә қара (мақал). ②Тәййар болмақ: кийим пүтмәк. ＊Көпчиликниң җан пидалиқ билән ишлиши арқилиқ қурулуш мөлчәрлигән вақит ичидә пүтти. ③ Йазмақ, хатирилимәк: аман шаһ өз шәһиригә қайтқандин кейин, дәрһал бир пүтүк пүтүп әлчиләргә тутқузуп йолға сапту. ④Ичидики бошлуқ тинип кәтмәк, төшүки етилип қалмақ; пүтәй һаләткә кәлмәк: йиңниниң төшүки пүтүп қапту. ⑤Боғулмақ, гараң болуп қалмақ: униң қулиқи пүтүп қапту. ＊Нахшичи қизниң авази бираз пүтүп қалди. ⑥Ишәнмәк: башқиларниң сөзигә чин пүтмәк.