«Абруйсизланмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: азрақ ғурури бар һәрқандақ адәм көпчилик алдида өзини абруйсизландуридиған ишларни қилмайду.

Сүпәт. Абруйи, инавити йоқ: бурун у абруйсиз башлиқ иди.

Исим. Нам-шөһрәт, абруй қоғлишидиған миҗәз, характер: ач көзлүк вә абруйпәрәслик ахири адәмниң бешиға чиқиду.

Сүпәт [парсчә] нам-шөһрәт, абруй қоғлишидиған: у интайин абруйпәрәс падишаһ иди.

Исим [парсчә] җамаәт ичидә игә болған һөрмәт; инавәт, нопуз: абруйини төкмәк.＊У даим өз көмичигә чоғ тартқанлиқи үчүн, абруйи бир пул болди.

Исим [әрәбчә] <ботаника> сүтлүк от аилисигә киридиған бир йиллиқ йаки көп йиллиқ шада ғоллуқ өсүмлүк, йопурмиқи чоң вә алқансиман йерилиду, конуссиман гүл ретидә чичәкләйду. «Инәкпити» му дейилиду.

Исим. Абдалларға хас иш-һәрикәт, қилиқ. Мәсилән: җанни немигә лазим қилисән, абдаллиққиму? – Дәп варқириди у.

Пеил. Абдалға охшап қалмақ; абдалға айланмақ.

Исим [әрәбчә] қәләндәр, диванә, тиләмчи. Мәсилән: акам мени кичикимдә даим «сени абдалдин сетивалған» дәп териктүрәтти.

Исим <ирқ> мушу нам билән аталған милләт вә шу милләткә мәнсуп киши. Улар абхазийәниң асасий аһалисини тәшкил қилиду: абхаз хәлқи. Көплүк шәкли: абхазлар.

Сүпәт. Байиқидин сәл бурун, илгири йүз бәргән, садир болған, көрүлгән: абайиқи гепиңни йәнә дегинә, әмди аңлап бақай.

Рәвиш [аву+байа] байиқидин сәл бурун, илгири (вақит һәққидә): абайа ойланмайла уларниң гепигә хапа болуптимән. Бу ашпәзликтин немә тапимән?