«Әвәтмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: мәйдан рәһбәрликигә әһвал ейтишни, алдиға адәм әвәткүзүшни ойлидим.

Пеил. Диалект. Әндишә қилмақ, өймәк, ғәм қилмақ.

Исим. Әвлийаларға хас иш, хусусийәт: улар йапйаш бу чокан нимҗан йигиткә бәнд болуп қалмас дәп әвлийалиқ қилишатти.

Рәвиш. Әвлийаларға хас, әвлийаларға охшаш, әвлийалардәк.

Исим [әрәбчә] «дин ①> етиқадлиқ, диндар кишиләр нәзиридә гойа аҗайип карамәтләргә игә, карамәт көрситәләйдиған, мөҗизиләрни йариталайдиған муқәддәс, әзиз адәм: у дәрәхтин чүшүп сәпәргә қарап:-мән бүгүнгичә әвлийаларниң бундақ карамәтлирини көргән әмәс идим, -дәпту. ②Көчмә мәнилик сөз. Гәп, вәқә, һадисә қатарлиқларниң мәнбәсигә чүшинип йәткән; данишмән, улуғ адәм: мәһмут қәшқәри тарихта өткән улуғ әвлийа, улуғ шәхс. ③Көчмә мәнилик сөз. Мубалиғә, мәсхирә қилишта кинайә үчүн қоллинилиду:-бәлли, пасарахун таза әвлийа икәнсилә ! Чүшүңлигә немә кирсә шуни дәмсилә?-Деди һеким.

Әвлийа вә пәйғәмбәрләр:-әвлийа-әнбийаларниң роһиға атап маңа әллик тәңгә сәдиқә берисән, -дәпту һелиқи киши.

Бир әвладтин йәнә бир әвладқичә; балидин балиғичә: улуғларниң нәсһити әвладму әвлад давамлишиду.

Сүпәт. Әвлади, җәдди-җәмәти бар; балилиқ, җәмәтлик: тохтиахун бәк әвладлиқ адәм. Униң пүтүн әвладини бир йәргә йиғса йүздин ашиду.

Исим. Әвлад қалдурмай йалғуз йашаш һалити, пәрзәнтсизлик.

Сүпәт. Әвлади, җәдди-җәмәти болмиған; нәсли йоқ: муһәббәтсиз җәһәннәм дунйа, чөлгә охшаш әвладсиз һайат. Сениң меһриң өчмәс от гойа, болмас сәнсиз базирим ават.

Нәсилдин нәсилгә, ата-бовидин бала-чақиға, балидин балиға: турдиахун ака һазирму вә кәлгүсидиму Уйғур муқамчилиқиниң пир устази. Биз униңдин әвладтин әвладқа өгинимиз.

Исим [әрәбчә] ①бир ата-бовидин тарқалған уруқ-җәмәт, нәсил: басит бовайниң йүздин артуқ нәврә-чәвриси өлүп кәткән болсиму, әмма униң төт әвлади икки йүз йәтмиштин ашиду. ②Бир дәврдә йашиған кишиләрниң нәсли: бүгүн чүшәнмисә әтә чүшиниду. Бүгүнкиләр чүшәнмисә, кәлгүсидики әвладлар чоқум чүшиниду!… ③Бир дәврдә туғулуп өскән кишиләр: йаш әвлад. Биринчи әвлад.