Исим [әрәбчә] ①һақарәт, төһмәт, боһтан: өмрүмдә аңлап бақмиған бу аһанәткә чидап туралмай иттик талаға чиқтим. ②Хорлуқ, наһәқчилик, уваллиқ: номус вә аһанәткә чидимиған бәхтигүлниң дадиси бир күни кәчқурун ғәзәп билән қуддусниңкигә берип, бәхтигүлниң өйигә кирди. ③Номус, иза, уйат: чиқирар адәмни кардин йаримас әхләт қилип, қәлби сап инсан үчүн қаттиқ аһанәттур тәмә.

Исим [әрәбчә] мәлум бир орунда, мәмликәттә олтурақлишип йашиғучи адәмләр топи; хәлқ: мәмликитимиз дунйа бойичә аһалиси әң көп мәмликәт.

Сүпәт. Аһалиси бар, аһалисикөп, аһалиға игә: нурғун аһалилик мәһәллә.

Исим. Аһалиси турақлашмиған, аһалә орунлашмиған һаләт.

Сүпәт. Аһалиси йоқ, аһалиси болмиған.

Исим [парсчә] гиләмчилик кәспидә өрүшкә сүркәш үчүн тәййарланған суйуқ умач, шилим.

1. Имлиқ сөз ①меһирмуһәббәт, күчлүк һессийат, сеғиниш, интизарлиқ, хушаллиқ қатарлиқ һес-туйғуларни ипадиләйду: аһ, җеним балам сени көридиған күнләрму болидикән-һә. ②Ечиниш, дәрд-әләм, һәсрәт-надамәт, налә-туйғусини ипадиләйду: «аһ» десә өпкиси көрүнүпту (мақал). ＊Аһ, шу күни өзүмниң немә болғанлиқимни һеч билмидим. 2. ③Налә, зар, дәрд, пиған: йигит айрилиш азабидин бир аһ урғаникән, униң аһи йәттә қат асманни, йәттә қат земинни титритипту. *Аһ урармән, аһ урармән, аһлирим тутқай сени; көз йешим дәрйа болуп, белиқлирим йутқай сени.

Ечинишлиқ налә-зар, қайғу-һәсрәтни билдүриду: у хели узаққичә «аһваһ» дәп һәсрәт чекип йүрәтти.

Ечиниш вә пушайман; аһ билән ейтилған әпсус: аһ надамәт чәкмәк.

Ечинишлиқ, һәсрәтлик йиға, аһ билән ейтилған налә: шәриханниң ташни әзгүдәк аһ-зарини аңлиған кишиләр ичидә көз йеши қилмиған адәм қалмиди.

Аһ-зар: қиз аһ-пәрйад урупту, йеши қар-йамғурдәк төкүлүпту.

Аһ-зар.