Алмаш [алла+қәйәр] қайси йәр икәнлики ениқсиз, намәлум җай: улар һөпигәрләрниң һәр йаңза авазлирини, завутларниң гүдүклирини, мәзинләрниң әзанлириниму аллиқәйәрләрдә қалдуруп, гүзәл илихониң сап һавасида пәләкләрдә пәрваз қилмақта.

Алмаш [алла+қайси] қайсилиқи ениқланмиған, намәлум йаки әстин көтүрүлгән: аллиқайси бир күнләрдә. Аллиқайси бир ишта.

Алмаш [алла+қайақ] қайси тәрәп икәнлики вә қәйәр икәнлики намәлум җай: бу қизға болған ғәзипим аллиқайақларғиду учуп кетип, йели чиқип кәткән камердәк бошишип кәттим.

Алмаш [алла+қандақ] қандақлиқи ениқсиз, қандақтур, намәлум, натонуш: у батурниң чирайида ечиниш әмәс, бәлки аллиқандақ бир хил хатирҗәмликни көрүп, ғәзипи техиму өрлиди.

Алмаш [алла+қанчә] қанчилики намәлум, бирқанчә: бу гәпни мән сәмәткә аллиқанчә қетим тәкитлидим.

Сүпәт. Хели вақит бурунқи, хели вақит илгирики: у аллиқачанқи ишлар иди.

Алмаш [алла+қачан] хели вақит бурун, хели вақит илгири: бәдини йапрақтәк титрәп турған ана оғлиниң пирақида аллиқачан өлүп кәткәниди.

Рәвиш [алла+бурун] хели вақит илгири, хели бурун: бу иш бизгә аллибурун мәлум иди.

Алмаш [алла+бир] ким вә немилики намәлум болған бир, қандақтур бир: униң җиддийләшкән әсәбийлири бирдинла бошишип, қулиқиға аллибир сорунлардики ромкиларниң җараңлиған авази аңлинишқа башлиди.

Исим [әрәбчә] бирәр нәрсини өлтүрүштин бурун, дуадин кейин ейтилидиған адәт сөзи.

Исим [әрәбчә] әң йуқири мәртивилик алла.

1. Исим [әрәбчә] <дин> худа, тәңри, пәрвәрдигар:-алла, өзүң бар, -дәп аста орнидин турди бовай.

2. Имлиқ сөз. Һәйранлиқ, пушайман вә ениқсизлиқни билдүриду: алла! Йаман болди.