Исим [әрәбчә] мәңгүташ.

Исим [парсчә] ①қуйаш, күн: аптап чиқти.＊Бир киши әпәндимдин: «әпәндим, аптап йахшиму, айму?» Дәп сорапту. ②Қуйаш тарқатқан нур, иссиқлиқ: аптап чақти. *-Вуй, савут қарий, йәнә мәйдәңни аптапқа қақлап олтурупсәнғу? ③Қуйаш нури чүшүп турған, қуйаш нури исситип турған җай: мән аптапта олтуруп дәрс тәкрарлидим.

Пеил ①аптомат билән қоралланмақ: аптоматлашқан бән. ②Аптоматик һалда ишләйдиған болмақ.

Сүпәт [русчә] алминиң бир түри, рәңги қизил йаки тағил болуп, адәттики алмилардин чоңрақ, тәми чүчүмәл болиду.

Исим. Бирәр һоқуқ тутқан мәнсәпдарниң йаки һакимийәт орунлириниң буйруқини шәртсиз иҗра қилидиған адәм; қолчомақ: қазиниң тили тутулғанлиқини көргән атармәнләр бақини сөзләтмәслик үчүн униң ағзини мәһкәм тутувалди.

1. Исим. Йолбашчи, сәрдар: дәсләп сунҗйаң андин қалған атаманларму қатар болуп тизланди.

2. Исим. Тайақ билән уруп ойнайдиған бир хил ойунчуқ; топ: атаман ойнимақ.

Исим ①пахта, йуң қатарлиқларни йумшитиш, титиш иши: тохтиахун ака йил бойи атқучилиқ билән күн кәчүрәтти. ②Оқйа йаки милтиқ қатарлиқларни етиш иши: бизниң қисимда атқучилиқ билән даң чиқарғанлар аранла биз иккимиз.

Пеил ①атқа минмәк: улар атлиқ кәлгән, улар билән биринчи дуйниң әзалириму атлинип биллә келишкәниди. ②Көчмә. Бирәр җайға бериш үчүн тәййарланмақ, һазирланмақ: һазир алдинқи сәптә күрәш қизимақта, мән пат йеқинда бу муқәддәс җәңгә атлинимән .③Көчмә. Бирәр ишни қилишқа тәййарланмақ, һазирланмақ:-биз әзалар билән мәслиһәтләшкәндин кейин, қарлиқ тағниң сүйини әкилишкә атлинимиз,-деди сабир һакимға.

Исим. Өзини көрситишкә амрақлиқ, мәнмәнчилик, ақсақаллиқ: у башқиларниң сөзлири түгә түгимәйла сөз қистуруп атикарчилиқ билән сөзни тартивалидиған бир хил тәтүр миҗәзлик адәм болуп йетилмәктә иди.

Исим [парсчә] отдан.

Исим. Аҗрилип чиққан нәрсә, тәркиб.

Ач қалған вә зарланған, җапа-мушәққәт тартқан, күни еғир: шәрванихан билән рәна узун йолларни ач-зар, һалсиз басқан болсиму, қийинчилиқларға қилчә пәрва қилмиди.