Исим. Йолниң тармақларға бөлүнгән җайи: улар айрилишқа кәлгәндә бир-бири билән хошлашти.

Исим. Гәп тошуш, хәвәр йәткүзүш, пайлаш, җасуслуқ паалийити, иши.

Сүпәт. Айланмиси бар, айланмиға игә: у айланмилиқ қорудин чиқип кәлди.

Барған йеридә пешкәллик кәлтүридиған; палакәт, бәхтсизлик пәйда қилидиған; айиғи йарашмайдиған, алди җут: падишаһниң айиғи қурғақ бир қизи бар иди.

Пеил. Айәм күни айәмни мубарәкләп кәлмәк йаки бармақ: бүгүн һарпа, әтә һейт, мән җиқла саңза салдим. Униң үстигә қизим айәмләп бир дәстә саңза елип кәпту.

①«Аңлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: у гепини бизгә аңлатмаслиқ үчүн авазини қанчә пәслитип сөзлигини билән, биз йәнила аңлап қалдуқ. ②Радио йардими арқилиқ йәткүзмәк, тарқатмақ: шинҗаң хәлқ радио истансиси йәнә бәш минуттин кейин сәнәт номурлирини аңлитиду.

Ечинишлиқ налә-зар, қайғу-һәсрәтни билдүриду: у хели узаққичә «аһваһ» дәп һәсрәт чекип йүрәтти.

Исим [парсчә] кейик.

Исим. Аварә болуш иши, аваричилик һәрикити.

Исим. Авақ, йадаңғу һаләт; сәмримигән, оруқ қийапәт.

«Авутмақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Сүпәт. Илгири болған, илгирики, алдинқи, бурунқи: зөһрә шу ан қәбрә ичигә өзини атти. Қәбрә йәнә «гүп» қилип аввалқи әслигә кәлди.