Сүпәт. Дәрд-әләм тартмиған, дәрд-әлими йоқ, әләмдин халий: сәһәр-сүбһи чимән бағлар ара сайрайду хуш каккук, әләмсиз күлкә йар әмди мениңдәк көңли сулғонға.

Исим. Әмлигүчи тевип; томурчи: көп ағриған әмчи болур, көп йүргән йолчи болур (мақал).

Исим [әрәбчә] әмәлгә ашурулуши дәргуман, натайин болған мүшкүл иш.

«Әмлимәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Рәвиш. Әмәлдарға охшаш, әмәлдарлардәк: қеййумни бир күн вақитлиқ гуруппа башлиқи қилип қойувиди, әмәлдарларчә қолини силкип буйруқ қилидиған болувалди.

Исим. Әмән көп өскән, әмән билән қапланған җай.

Исим [парсчә] «йезиқ тили» аилә сәрәмҗанлири; зөрүр нәрсә-керәкләр: сәйдихан ачиму униң сәпәр әнҗамлирини хурҗунға қачилап, пешайванда һазир болди.

Сүпәт. Ғәлитә, башқичә.

«Әнкаплимақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Исим [әрәбчә] ①һузур-һалавәт, парағәт, ләззәт: кәлди норуз, кәлди бүгүн, әйш бина әткили, барчә адәм көңлини, шадухурам әткили. ②Кәйп-сапа, мәйхорлуқ, ишрәт: әй пәләк, чәрхи бузуқ, қилған ишиң ейтсам әгәр, бивапа аләмдә ишрәт әйшини надан сүрәр.

Исим [әрәбчә] ①«йезиқ тили» әйнән, охшашлиқ, бир хиллиқ, бирдәклик: әйнийәт қанунийити. <②Мат» тәркибидики барлиқ һәрп бәлгилириниң һәммә қиммәтлиридә мутләқ өзгәрмәйдиған тәңлик, охшашлиқ.

Исим [әрәбчә] ①«йезиқ тили» күн, күнләр, вақит, вақитлар: арчилар шилдирлиди, қушқачлар көккә өрлиди, қошулуш әййамини торғайлар хәндан күйлиди. ②Байрам, байрам күнлири: әй вәтән пәрзәнтлири, байримиңиз мубарәк, хушал-шад өтүватқан әййамиңиз мубарәк.