Исим. Әлгәк йасайдиған вә сатидиған киши.

Исим. Нәғмә қилиш иши билән шуғуллинидиған адәм; нәғмикәш: намаз бамдаттин кейин ишиктин биринчи болуп әлнәғмичиләр кирип кәлди.

Сүпәт. Мол, көп, ават: улар меңиверип бирчағда сүйи әлвәк, от-чөпи мол бир йуртқа йетип кәпту.

Исим. Әләңгү һаләт, әләңгү кәйпийат: қасим ғәзәплинип шундақ дегән болсиму, лекин униң көзлиридә аллиқачан әләңгүлүк пәйда болғаниди.

Рәвиш. Бүгүнки күнгә кәлгәндә, бүгүнки күндә: әмдиликтә һелиқи оруқ калилар булуттәк сәмрип, түклири парқирап кәтти.

Исим. Әмгәк қилғучи, меһнәткәш, ишчи.

Сүпәт [әрәбчә] ①аман-есән; хатирҗәм: әмин тапмақ. ②Ишәнгән: биз падишаһимизниң пуқраларға бундақ ғәмхорлуқ қилидиғанлиқиға әзәлдинла әмин идуқ.

Исим [әрәбчә] иҗтимаий паалийәт, әмәлий паалийәт, реаллиқ: билиш әмәлийәттин келиду.

Исим [әрәбчә] «дин» пәйғәмбәрләр: у пүтүн әвлийа, әнбийаларни шепи кәлтүрүп қәсәм ичип қозғалмасқа вәдә бәрди.

Исим [парсчә] ①кийим-кечәк йаки бирәр башқа нәрсә пичиш, тәййарлашта өлчәм қилидиған өрнәк, үлгә: кийим әндизиси. Гүл әндизиси. ②Көчмә мәнилик сөз. Өрнәк; нәмунә: әндизә қилмақ.

①Сүпәт. Тинч, хатирҗәм әмәс, әндишилик, тәшвишлик, қорқунчлуқ: әнсиз кечә. // Әнсиз варқиримақ. ③Сүпәт. Ени тар, ени тахта: әнсиз рәхт. ②Сүпәт. Ән селинмиған, ени йоқ: әнсиз қой. Әнсиз кала.

«Әнлимәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.