Йеңи тәсират, йеңи савақ вә чарә-тәдбиргә игә болмақ, йеңи бир билимгә еришмәк: китаб-дәптәр, қәләмни, чүшүрмәймән қолумдин. Көңүл қойуп өгинип әқил таптим униңдин.

Рәвиш. Айрим, оңчә: шу ахшими чаварға зайит бәгниң өйи әкчә қалди.

«Әкәтмәк» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: йасин йүгүрүп етизға келип болғучә бу балилар етизда баққан маллирини аллиқачан әкитишкәниди.

Қиңғир-қийсиқ, оңғул-доңғул, түз әмәс, йилан бағри: әгри-тоқай йол.

Нурғун әгим: әгим-әгим йоллар.

Әл вә җамаәт, йурт хәлқи: узақ йил кесәл азабини тартқан өмәр акини мәһәллидики әл-җамаәт йиғилип йоқлиди.

Сүпәт [әл+кезәр] йуртму йурт, шәһәрму шәһәр арилап йүридиған: әлкезәр адәм.

«Әлләйлимәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси: бөлинип нахша-күйүң бөшүкигә, тәврәндим хийалларда әлләйлинип.

Имлиқ [әрәбчә] «дин» аллаға шүкүр, худаға шүкүр дегән мәниләрдә хатирҗәмлиниш туйғусини билдүриду: әлһәмдулилла, миң мәртә шүкүр, лекин олтурсам-қопсам әс-йадим силидә, тақ қопуп келәй десәм ишлар өндәрәш.

«Әләң» сөзиниң тәкрарлиниши.

Сүпәт. Әмчәккә охшайдиған, әмчәк шәкиллик: әмчәксиман өсмә.

«Иқтисад» әмгәк вақтини һесаблашниң бирлики. Мәмликитимиздә сәккиз саәт бир әмгәк күни болиду.