Исим [парсчә] «ботаника» ①әтиргүл аилисидики йопурмақ ташлайдиған дәрәх. Сортлири көп болуп, соғуққа чидамлиқ; йопурмиқи тухум шәкиллик; баһарда чечәкләйду, хушбуй пурайду; мевиси шар шәкилдә, рәңги йешил, пишқанда сериққа өзгириду, тәми чүчүмәл болиду: әйнула мураббаси. ②Шу өсүмлүкниң мевиси.

[Әрәбчә+парсчә] ①исим. Әйиби, нуқсани бар, әйибләнгүчи, гунаһкар шәхс: сақчи әйибдарни сот мәйданиға елип барди. ②Сүпәт. Җисманий җәһәттин бирәр кәмчилик, нуқсани, иллити болған, әйибнақ, әйиблик: әйибдар бала.

Рәвиш. Наһайити, бәк: әң йахши. Әң татлиқ.

Сүпәт. Әһмийити бар, әһмийәткә игә: бүгүнки сөһбәт бир әһмийәтлик дәрс болди.

Әврә һәм чәврилири бар, көп уруқ-авладлиқ:-вай-вуй! Ундақта, көчитиңиз әврә-чәврилик болуп кетидикән дә, деди у бовайға.

Бир әвладтин йәнә бир әвладқичә; балидин балиғичә: улуғларниң нәсһити әвладму әвлад давамлишиду.

Исим. Даимлиқ, мәңгүлүк: әбәдийлик күч.

«Әпсаниләштүрмәк» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Исим. Әпсуслинидиған, әҗәблиниш һес қилидиған һаләт: әзиз чоң бир иштин зийан тартқандәк чоңқур әпсуслуқ ичидә боғулуп варқирайтти.

«Әпләшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: рәшидә мевә-чевә, нан-тоқач, печинә-пирәникләрни һәр хил тәхсә, қәнтданларға әпләштүрүп тизди.

Исим. Киши исмиға қошулуп һөрмәтни билдүриду: әхмәтҗан әпәндим » дүшминимизниң дүшмини бизниң достимиз» дегәниди.

Сүпәт ①ети бар, әт қонған, семиз: амангүлниң әтлик йүзи сәл қизарған болсиму, лекин дәрһалла өзини тутуп уму бош кәлмиди. ②Көчмә мәнилик сөз. Гөши бар, гөш қисми қелин (қоғун-тавуз, кава вә өрүк, шаптул қатарлиқ мевиләргә нисбәтән): әтлик қоғун. Әтлик шаптул. ③Көчмә мәнилик сөз. Мунбәт, һосуллуқ (тупраққа нисбәтән): әтлик йәр. Әтлик топа.