Исим [әрәбчә] «дин» диний тәшвиқат, пәнд-нәсиһәт: моллам йәнә бирмунчә әмримәруп қилди.

«Әмлимәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: чечәк әмләтмәк.

Исим. Әмәлгә амрақлиқ, әмәлгә амрақ миҗәз, әмәлни йахши көридиған адәт: йақупниң сөз-һәрикәтлиридин әмәлпәрәслик чиқип туриду.

Исим. Әмәлийәткә асасланмиған иш, характер.

Исим. Интиқам, қисас, өч: әнтини алмақ.＊Өлсәм орнумда қалар изим бар, әнтимни алар оғул-қизим бар.

Пеил. Тасадипийлиқтин силкинип кәтмәк, шүркәнмәк, чөчүмәк: рәқибниң сөзидин бирав бешимға бир челәк соғуқ су қуйғандәк әндиктим.

Исим «бинкарлиқ» там қопурулуп болғандин кейин хиш арилиқлирида қалған кавакчиларға лай толдурушта ишлитилидиған әсваб.

Йүклимә сөз. Ишқилип, һәр һалда, қандақтур: уни әйтавур кишиләрниң урғанлиқи ениқ көрүнүп туратти.

Пеил ①һайа қилмақ, тартинмақ, қорунмақ: хиҗилмән, гәпниң болар йерини ейтсам, саңа очуқ пикир бериштин әйминимән. ②Һейиқмақ, тәп тартмақ, қорқмақ, сүр басмақ: сәмәтниң шундақ тәрсалиқи туттики, бәш адәм әйминип униң алдиға баралмиди.

Исим. Әйнән болмиған һаләт.

Сүпәт. Җисманий җәһәттин аҗиз, бирәр әзасида кәмчилики, нуқсани, иллити бар; мейип, мәҗруһ: мән униң мени йәргә қаттиқ уруп әйибнақ қилип қойушидин әнсирәшкә башлидим.

Исим [әрәбчә] «тарих» оттура әсирдә муқәддәс земинни истела қилиш үчүн ғәрбтики христианларниң қилған һәрбий йүрүшигә қатнашқучилар, улар кийимлиригә вә қораллириға сәлип (крест) бәлгисини қадивалған, шуңа әһлисәлип дейилгән.