Исим ①айалларға һөрмәт йүзисидин мураҗиәт тәриқисидә ейтилидиған сөз: қени, хан айим, мәрһәмәт. ②Айалларниң исми.

Пеил ①рәһимшәпқәт қилмақ, йүзхатирисини қилмақ, әзиз дәп билмәк: йаманни айисаң йахшилиқ йоқ (мақал). ②Еһтийат қилмақ, асримақ, авайлимақ, теҗимәк: дүшминиңни қаттиқ ур, калтикиңни айима (мақал). ＊Ат айиған ат минәр, кийим айиған тон кийәр (мақал). ③Йошурмақ, қизғанмақ: худа униңдин һечниемини айимай, семизлик вә сағламлиқни әң алий мукапат сүпитидә бәхшәндә қипту.

Исим [айим+қиз] қизларни һөрмәтләп атиғанда қоллинидиған сөз: бирмәһәл хизмәткарлар қатариға чүшүп қалған нарәсидә қиз йәнә башқидин айимқиз дәриҗисигә көтүрүлди.

Имлиқ сөз. Хушаллиниш, һайаҗанлиниш йаки һәйран қелиш сәвәбидин қилинидиған нида, хитаб, шавқун-сүрән: бовай бөриниң вапасизлиқидин ғәзипи өрләп уни кәтмән билән салғили туруптикән, айһай, бөрә дунйаға кәлгинигә миңбир пушайман йәпту.

«Айһайлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

«Айһайлимай» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Пеил ①йирақтики адәмни йуқири аваз билән чақирмақ. ②Хитаб қилмақ, шавқун-сүрән көтүрмәк, вараң-чуруң қилмақ, варқиримақ: у айһайлап җаһанни бешиға кийди.

Исим [әрәбчә] һойлиниң үсти йепилған қисми, пешайван: падишаһ «бу адәмни айванниң темиға шота билән чиқириңлар» дәп буйрупту.

Сүпәт. Айвини бар, айванға игә: улар айванлиқ һойлиға киришти.

Исим [әрәбчә] <دىن> Қуранда тохтап оқулидиған бир вә бирқанчә җүмлини өз ичигә алған бөләк.

Исим [әрәбчә] ①барат ейиниң он бәшидики түнәйдиған күн, түнәк кечиси. ②Һейт күни, һейт: у мушу айәм күнләрдә өз йезисини, йезида өткүзгән һейтлирини сеғинип хийалға чөкти.

Сүпәт. Айәм үчүн тәййарланған; айәм үчүн аталған: укамму айәмлик кийимлирини кийип тәййар болди.