Исим. Әгри һаләт, әгри шәкил: сили айал туруқлуқ тоғра билән әгриликни билгән йәрдә, мән әлвәттә билимән-дә.

Бағлиғучи [парсчә] шәрт беқинди җүмлиниң бешида келип «са, сә» вә башқа шәрт қошумчилири билдүргән мәнини күчәйтип келиду: әгәр сән кәлмигән болсаң, бу чатақ үзүлмәйтти.

Сүпәт. Асасий пәнләрниң һәммисидә әла нәтиҗигә еришкән, әла оқуған: әлачи оқуғучи.

Исим. Әлгәк йасайдиған вә сатидиған киши.

Исим. Нәғмә қилиш иши билән шуғуллинидиған адәм; нәғмикәш: намаз бамдаттин кейин ишиктин биринчи болуп әлнәғмичиләр кирип кәлди.

Сүпәт. Мол, көп, ават: улар меңиверип бирчағда сүйи әлвәк, от-чөпи мол бир йуртқа йетип кәпту.

Исим. Әләңгү һаләт, әләңгү кәйпийат: қасим ғәзәплинип шундақ дегән болсиму, лекин униң көзлиридә аллиқачан әләңгүлүк пәйда болғаниди.

Рәвиш. Бүгүнки күнгә кәлгәндә, бүгүнки күндә: әмдиликтә һелиқи оруқ калилар булуттәк сәмрип, түклири парқирап кәтти.

Исим. Әмгәк қилғучи, меһнәткәш, ишчи.

Сүпәт [әрәбчә] ①аман-есән; хатирҗәм: әмин тапмақ. ②Ишәнгән: биз падишаһимизниң пуқраларға бундақ ғәмхорлуқ қилидиғанлиқиға әзәлдинла әмин идуқ.

Исим [әрәбчә] иҗтимаий паалийәт, әмәлий паалийәт, реаллиқ: билиш әмәлийәттин келиду.

Исим [әрәбчә] «дин» пәйғәмбәрләр: у пүтүн әвлийа, әнбийаларни шепи кәлтүрүп қәсәм ичип қозғалмасқа вәдә бәрди.