Сүпәт. Ғәлитә, башқичә.

«Әнкаплимақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси.

Исим [әрәбчә] ①һузур-һалавәт, парағәт, ләззәт: кәлди норуз, кәлди бүгүн, әйш бина әткили, барчә адәм көңлини, шадухурам әткили. ②Кәйп-сапа, мәйхорлуқ, ишрәт: әй пәләк, чәрхи бузуқ, қилған ишиң ейтсам әгәр, бивапа аләмдә ишрәт әйшини надан сүрәр.

Исим [әрәбчә] ①«йезиқ тили» әйнән, охшашлиқ, бир хиллиқ, бирдәклик: әйнийәт қанунийити. <②Мат» тәркибидики барлиқ һәрп бәлгилириниң һәммә қиммәтлиридә мутләқ өзгәрмәйдиған тәңлик, охшашлиқ.

Исим [әрәбчә] ①«йезиқ тили» күн, күнләр, вақит, вақитлар: арчилар шилдирлиди, қушқачлар көккә өрлиди, қошулуш әййамини торғайлар хәндан күйлиди. ②Байрам, байрам күнлири: әй вәтән пәрзәнтлири, байримиңиз мубарәк, хушал-шад өтүватқан әййамиңиз мубарәк.

Им [әрәбчә] «йезиқ тили»①көпчиликкә, топланған, җәм болған халайиққа қарита қилинидиған хитаб, нида; әй халайиқ, әй адәмләр: моллазәйдин йәнә җакарлап мундақ деди:-әййуһәннас-ишитиңлар амухас, гунаһ рийа болсиму, җаза дегән раст. ②Көчмә мәнилик сөз. Һайаҗан, қайғу, ғәзәп вә азаблиниш туйғулирини ипадиләйдиған дад-пәрйад, шавқун-сүрән, күчлүк аваз: кәйнимгә бурулуп қаридим, әййуһәннас, тамниң төшүклиридин йоған-йоған йиланлар башлирини чиқирип, кушулдишип турмамду, бәдәнлирим шүркүнүп кәтти.

Исим [әрәбчә] ①бирәр нәрсә йаки ишниң кишилик һайатида, җәмийәттә, вәқәликтә тутқан орни; қиммити; муһимлиқи; роли: әһмийити бар. Әһмийити зор. ②Етибар; диққәт-етибар: әһмийәт бәрмәк.

Сүпәт. Йумшақлиқ, еластиклиқ, егилишчанлиқ: бу мәзгилдә өсмүрләрниң һәрикәт паалийәтлиридики әвришимлик чоң болиду.

Исим. Әвлад қалдурмай йалғуз йашаш һалити, пәрзәнтсизлик.

Рәвиш [әрәбчә] «йезиқ тили» әбәдий, мәңгү, өмүрвайәт, һәмишә: мән әмди аилимизниң бәхт гүлиниң әбәдиләбәд тозуп кетишигә чидап туралмаймән.

Исим. Әпсанә һәққидики илим.

Сүпәт. Кишигә әпсуслуқ һес қилдуридиған, кишини әпсусландуридиған: шуниси әпсуслинарлиқки, бизниң бәзи апторлиримизму өзигә вә тәһрирләргә тоғра муамилә қилмайду.