«Әндикмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: асмандин чүшкәндәкла туйуқсиз пәйда болған бу чирайлиқ қизниң хуш тәбәссуми қадирниң йүрикини ихтийарсиз әндиктүрүвәтти.

Пеил. Әнсиз һаләткә кәлмәк, әнсизлик һес қилмақ: «апла, йамғур йағидиған болди!» Ришит уста асманға қарап әнсизләнди.

①Исим. Қатарға қошулуш, айниш, көкләш, тутуш (өсүмлүк вә башқа җанлиқларға нисбәтән): пәрвиш қилиш йахши болмиғанлиқи үчүн, һәр йили көчәт қойулсиму, әй болмай кәлгәниди. ②Күч-қуввәт, озуқлуқ, оғут: әй бәрмәк. Әй қилмақ. ②Имлиқ сөз «йезиқ тили» зоқлиниш, һайаҗанлиниш, һесдашлиқ, ғәзәплиниш, пушайман қилиш қатарлиқ мәниләрни билдүрүп келиду, тилдики «һәй» билән тәң: салам, әй мойсипитләр, пешқәдәм устаз! Баһар бостанида сайрайли хуш аваз!

Пеил. Йумшимақ, ивимәк.

Рәвиш [әрәбчә] ①һечқандақ өзгиришсиз, өз петичә, әйни билән: һайал өтмәй һелиқи әқиллиқ адәм дости билән биллә берип, бу ишни қазиға әйнән мәлум қилди. ②Дәл, нәқ: бу адәм оруқ, йиргинчлик розәк бәзниң әйнән өзи.

Исим «қанунчилиқ» сот мәһкимилири тәрипидин җинайи җавабкарлиққа тартилған шәхс.

Исим [әрәбчә] «йезиқ тили» һөкүм, әмр-пәрман, йолйоруқ: диний әһкам.

Сүпәт. Әвҗигә чиққан, йуқири пәллигә йәткән: Тейипҗан Елийев қатарлиқ шаирларниң бу һәқтики шеирлиридин ромал уссулиниң әвҗлик, лирик уссул икәнликини биливалалаймиз.

Исим [әрәбчә] «дин» җамаәт ихтийариға өткән, мәсчит, мәдрисиләргә вәхпә қилинған мал-мүлүк, йәр-земин вә шу қатарлиқ нәрсиләр: бир ай дегән оттуз күн, бир йил дегән үч йүз атмиш бәш күн, күнигә болмиди дегәндә үч-төт сәр тәңгә тапса, җәмләп көрүңлар қанчә болуп кәтти? Буниңдин башқа той-төкүн, нәзир-чирағ, әвқап кирими қанчә болиду?

Сүпәт [әрәбчә] қилмиши, һәрикити чекидин ашқан, өтүп кәткән қәбиһ; йаримас, рәзил: өзүм үчүн қечишқа әплик бир йәрни таллап, бу әбләхни йиғиштуруп қачмисам болмайтти.

Исим. Чаққан, чевәр иш-һәрикәт; чәбдәслик: қиз әпчиллик билән велисипиткә минип, шәһәргә қарап чапти.

Имлиқ сөз. «Әпсус» сөзиниң күчәйтиш формиси: әҗәб йахши нәғмә қилди булар. Әпсуски, нахшилирини аңлийалмидуқ.